عشق چیست و عاشق کیست

راستی مفهوم این کلمه زیبا که اکثر اوقات بر سر زبانها روان می شود چیست؟ درباره عشق ترانه ها گوش داده ایم، شعرها شنیده ایم و فیلم ها دیده و کتاب ها خوانده ایم، ولی آیا می دانیم که عشق چیست؟
اغلب انسان ها می خواهند عشق را احساس کنند، مرتب به آن فکر کنند و به آن دل به بندند و به رؤیای آن دست یابند.   آنها راه بسی طولانی را می پیمایند تا به آن برسند، زیرا تصورمی کنند زندگی بدون عشق مفهومی ندارد. 
در طی طول قرن ها شکوفائی روابط بین انسان ها، شکوفائی عشق را بدنبال داشته است.  ولی تا به حال تعریف واحدی از عشق بدست نیامده است و هر کسی عشق را از دریچه ی دیدگاه و ذهنیت خود تعریف و توصیف می کند.  برای برخی، عشق یک دوستی عمیق و برای برخی عشق یک اقبال، توفیق و یک سعادت است.  بهر صورتی که عشق تعریف شود، یک حقیقت جاودانی است که در تاریخ بشریت، وجود همیشگی داشته است.  تا عشق نباشد انگیزه برای زندگی وجود ندارد و تا انگیزه نباشد امید به آینده میسر نیست.
کمبود عشق یکی از علل اساسی خشم و نفرت افراد است.  شاید گزافه گویی نباشد اگر  بگوییم که نیاز به عشق همانقدر لازم و ضروری است که نیاز به غذا است.  عشق غذای روحی انسان می باشد، ولی  اغلب انسان ها برداشت درستی  از عشق ندارند، و آن را با پدیده های دیگر اشتباه می گیرند.
افزایش تعداد جدائی بین زوج ها، شمار افراد معتاد به مواد مخدر، تعداد زندانیان و خشونت ها در مدارس نشانه هایی از کمبود عشق و علاقه است.
همانطور که یک میز برای ثبات خود احتیاج به چهار پایه دارد، عشق بین دو نفر هم احتیاج به چهار اساس اصلی دارد که عبارتند از علاقه، اعتماد، تفاهم و احترام متقابل.  هر کدام از این اساس سست شود، بقیه ی پایه ها را هم سست خواهد کرد.
درجه ی عشق قابل اندازه گیری نیست.  مثلاً عشق یک مادر به فرزند بدون قید و شرط است و نمی توان برای آن حدی قايل شد.  خلاقیت عشق زمانی نمودار می شود که انسان توجه خود را به خوبی ها و صفات پسندیده ی دیگران متمرکز کند.
عشق می تواند یک عشق رومانتیک و یا عشق به فامیل و یا به چیزی باشد.  واژه عشق بستگی به نوع آن دارد و با آن تنوع و پیچیدگیش  تغییر می کند. اغلب اوقات عشق با وابستگی استباه گرفته می شود. برخی افراد تصور می کنند که عاشق هستند در صورتی که این یک وابستگی بیش نیست...
عشق باید در درون انسان بجوشد.  انسانهایی که عشق را در بیرون خود جستجو می کنند، بر سفره ی دل خود غذایی ندارند و سعی می کنند از سفره دلِ دیگران تغذیه کنند،  اما به کسانی برخورد می کنند که  آنها هم سفره های خالی دارند.  دو انسان گرسنه قادر نخواهند بود شکم همدیگر را سیر کنند.  اینگونه روابط، اغلب تبدیل به نفرت و کینه توزی می شود.
بنابراین انسان نه از جنبه ی احتیاج، بلکه از جنبه ی اشتیاق باید عشق خود را به دیگران عرضه کند.
دو انسان مشتاق خیلی چیزها برای عرضه کردن به همدیگر دارند و این اشتیاق یک پیوند ناگسستنی در روابط آنها بوجود می آورد.آنها  مدام از قسمت کردن داشتنی های خود به همدیگر سود و لذت میبرند.  درست مثل کسی که در قله ی کوهی ایستاده و مشتاق است که منظره ی زیبایی را که مشاهده می کند، با عزیز ی قسمت کند.  عشق مانند گیاهان، دائم باید آبیاری شود تا سبز و خرم بماند.  عشق مانند یک ویلن است.  آهنگ آن ممکن است تمام شود ولی تارهای آن برای همیشه باقی می ماند.
عاشق بودن درد  و رنج هایی دارد که باید آنها را متحمل شد.  درصورتی که عاشق نبودن درد و رنجهای دیگری را به همراه می آوردکه شاید بمراتب بیشتر باشد.