پند و اندرز یک مرد خردمند

پند و اندرز یک مرد خردمند

دکتر محمود شیخ
مشاور در روابط اجتماعی و شغلی 

sheyck@yahoo.com

در کنفرانسی که چند روز پیش تشکیل شد سخنرانی داشتم که خوشبختانه مورد استقبال شرکت کنندگان واقع شد و مناسب دیدم که چکیده ای از آن را برای خوانندگان عزیز مجله ی «پیام آشنا» در میان بگذارم. 

محور اصلی سخن من بر این پایه بود که تا انسان هدفمند نباشد، انگیزه ای برای زندگی نخواهد داشت و هدف نهائی انسانها هم این است که می خواهند به یک آرامش درونی و شادی برسند. اما نکته اساسی در این است که اکثر افراد نمی دانند که این شادی را باید در کجا جستجو کرد.  برای جواب  این سئوال، داستانی را بیان کردم که از این قرار است:
مردی 93 ساله همسر 70 ساله خود را از دست داده بود و دیگر قادر نبود احتیاجات اولیه خود را به تنهایی پاسخگو باشد. او مجبور بودکه باقیمانده عمر خود را در یک خانه سالمندان سپری کند.  با چهره ای گشاده و تبسمی بر لب، در انتظار آماده شدن اطاق خود در این خانه که چندین ساعت بطول انجامید نشسته بود.  وقتی که پرستار به نزد او آمد تا وی را به اطاقش هدایت کند، مرد سالمند برخاسته و همچون پسر بچه ای که برای او اسباب بازی دلخواهش را آورده اند از خوشحالی در پوست خود نمی گنجید و پرستار او را بطرف آسانسور راهنمائی کرده و از او در آسانسور پرسید که شما خیلی خوشحال بنظر می رسید.  مرد در پاسخ این سئوال گفت :  آری تا چند لحظه دیگر به اطااق زیبای خود وارد می شوم و چه خوشحالی از این بیشتر!

پرستار گفت:  شما هنوز اطاق خود را ندیده اید که آن را این چنین زیبا توصیف می کنید.  صبر کنید تا آن را دیده و سپس از زیبایی آن تعریف و تمجید کنید.  مرد با لحنی آرام و لبخندی دلپذیر به پرستار جواب داد: «چگونه بودن اطاق تأثیری در خوشحالی من نخواهد گذاشت، چرا که من تصمیم گرفته ام که در دیدگاه خود این اطاق را زیبا ببینم.  بنا براین رنگ مبلمان و یا پرده و دیواریهای این اطاق نمی تواند دیدگاه من را که از قبل تعیین شده عوض نماید.»
  او به سخنان خود این چنین ادامه داد:  «دخترم،این پند و اندرز را از پدر سالمند خود بپذیر که شادی زائیده درون انسان است و از درون باید بجوشد. بنا براین آن را باید در درون خود جستجو کرد.»
ایکاش سخنان این پیر جواندل و فرزانه در گوش خیلی از ما انسانها فرو برود.

متاسفانه خیلی از افراد ،بر عکس این مرد خردمند، شادی را در بیرون خود جستجو می کنند.  شما می توانید یکروز درخت جلوی پنجره ی خود را بسیار زیبا و طرب انگیز به بینید.  نغمه ی پرنده ها را نشاط آور بشنوید و روز دیگر همان پرنده ها و همان درخت، نشاط و شادی را برای شما به ارمغان نیاورند.  چرا که شما چیز ها را نه آنطوری که هستند، بلکه آنطوری که هستید می بینید.  درخت و پرنده ها عوض نشده اند آن چیز که عوض شده دیدگاه درونی شما است.

شادی زمانی بوجود می آید که انسان بتواند به نیازهای درونی خود برسد.  این نیازها می توانند نیاز فیزیکی، یعنی میل به زندگی داشتن و برای آن حتی تا پای جان ایستادن باشد.  می تواند نیاز اجتماعی باشد، یعنی تنها نبودن و خود را متعلق به گروهی دانستن.  دیگران را دوست داشتن و از آنها محبت دیدن باشد.  و یا نیاز امنیت، یعنی انسان بتواند در امینت کامل جانی، مالی و اجتماعی زندگی کرده تا بتواند با خیالی آرام از حداکثر خلاقیت خود استفاده کند.  تمام این نیازها در درون خفته هستند.  باید آنها را بطریقی بیدار کرد.  بیداری این نیازها آن چنان انرژی در فرد بوجود می آورند که او با انگیزه ای قابل توجه برای رسیدن به این نیازها فعالیت می کند تا به آنها دست یابد. 

متأسفانه اغلب افراد چنان در گیر کارهای روزمره ی خود هستند که وقتی برای اندیشیدن و شناسائی این نیازهای درونی برای خود باقی نمی گذارند.  اکثر وقت آنها صرف کارهای ضروری و غیر مهم سپری می شود.  دست آوردهای بدست آمده تا زمانی که با نیازهای واقعی انسان هم آهنگ نباشند شادی را به ارمغان نمی آورند.
این نیازها باید از درون بجوشد و نه از بیرون.  پس نیازهای واقعی خود را در درون خود دریابید و برای رسیدن به آنها دست بکار شوید تا شادی را با تمام وجود خود حس کنید.