در جستجوی عشق و همسر آینده

در شماره ی ماه قبل «پیام آشنا» نوشتم که یکی از وظایف مهم قبل از ازدواج این است که افراد به مسائل شخصی خود  توجه کرده  و در راه حل آنها کوشش کنند.  اشاره کردم که ازدواج نه تنها مسایل شخصی را حل نمی کند، بلکه در  واقع شدت هم می دهد.  شخصی که  در مجموع فرد خوشحالی نیست، بعد از ازدواج هم یک فرد خوشحال نخواهد بود.
در این شماره من توجه ی شما خوانندگان را به موضوعی که سال ها مورد توجه پژوهشگران علوم اجتماعی و روابط انسانی بوده است جلب می کنم.  این موضوع مطالعات رفتارهای انسانها در انتخاب (جفت) همسر می باشد. سئوال جالب برای پژوهشگران این بوده است که چطور انسانها جفت خود را انتخاب می کنند؟
یکی از تئوری هایی که بیشتر درباره آن صحبت شده این است که انسانها افرادی را برای جفت خود انتخاب می کنند که شباهت هایی با افرادی که شخص از کودکی با آن ها نزدیک بوده و نقش  مهمی در رشد کودک را بعهده گرفته اند، مانند پدر، مادر و یا هر کس دیگری داشته است.  بسیاری هم بر این عقیده هستند که تجسم یک جفت دلخواه برای کلیه انسانها از زمان کودکی شروع به شکل گرفتن می کند.  بنا براین باور، همه ما در مغز خود یک لیست ذهنی از مشخصات اطرافیان نزدیک و عزیز خود که برای ما بیشترین ارزش را داشته اند درست می کنیم.
دکتر «جان مانی » عقیده دارد که همه ی ما یک تصویر دقیق ولی ناخودآگاه درباره یار و جفت آینده خود (شکل، فرم، مشخصات) تا زمانی که نزدیک به هشت سالگی می رسیم داریم.  به اتکای این نظر، بنابراین وقتی که افراد به سن  می رسند و شروع به جستجوی یار و همسر می کنند «رادار» آنها در راستای این جستجو برنامه ریزی شده است و توجه آنها را به اشخاصی می کشاند که به آن تصورهای ناخودآگاهِ فرم گرفته شده نزدیک باشند. 
  به این قسمت از تجربیات اولیه انسانی «خاطرات اولیه»   می گویندکه بیشتر در قسمت مغز ابتدایی جای می گیرد. این «خاطرات اولیه»در ضمیر ناخودآگاه ما نشسته و در رفتارهای ما بطور قدرتمندانه ای اثر می گذارد.
اجازه دهید توضیح بیشتری راجع به تصویر ذهنی از جفت آینده بدهم.  این تصویر ذهنی از تجربیات اولیه زندگی بوجود می آید. گفته می شود که فرم گرفتن این تصویر ذهنی حتی از چند ماه  آخر در شکم مادر شروع می شود.
دکتر «هارویل هندریکس» به این قسمت ناخودآگاه مغز ما می گوید.  در اینجا به فارسی من آنرا «مغز ابتدایی» می نامم.  دکتر «هندریکس» عقیده دارد که «مغز ابتدایی» که رفتارها و عکس العمل های احساساتی شخصی را درخود ظبط می کند،  یک لیست مشخصات جفت آینده را هم برای شخص خلق می کند.  دکتر «هندریکس» همچنین عقیده دارد که که اشخاص سرانجام با افرادی ازدواج می کنند که شباهت هایی با کاراکترهای ناخواسته اطرافیانی که با آنها بزرگ شده اند دارند.  اشخاص در راه انتخاب جفت و در ضمیر ناخودآگاه خود آرزو می کنند و امیدوارند که بتوانند مسائل حل نشده دروان کودکی خود را به شکلی حل کنند.  برای مثال کودکی را در نظر بگیرید که در محیطی بزرگ شده است که افراد نزدیک، نتوانسته اند نیازهای احساسی او را برآورده کنند و کودک احساس خود ارزشی که طبیعتاً باید از اطرافیان نزدیک کسب شود  بذست نیاورده است.  این کودک در بزرگسالی ممکن است به اشخاصی جلب شود که لزوماً در بازگویی احساسات خود و محبت راحت نباشند و در شناخت ارزش های شخصی فرد توجه لازم را نداشته باشند.  این درست همان کمبود هایی است که شخص ناخودآگاهانه در آرزوی بدست آوردن آنها  است.  در حالی که هم زمان شخص، ناخودآگاهانه چشم و درکَش را به رفتارها و علائمی که نشان دهنده همان کمبود های رابطه ای است می بندد و توجهی به این نشانه ها نمی کند.
وقتی به یک شخص عاشق در این موقعیت گوش بدهید، اظهارات شبیه این را می شنوید: «من او را آنقدردوست دارم که سعی خودم را تا آنجا که بتوانم می کنم که او بخوبی های من پی برده قدر مرا بداند و علاقه و احترام خود را بمن اظهار دارد».
نقش دیگر «مغز ابتدایی» نقش مثبتی است که در زندگی ما بازی می کند.  این نقش مثبت «مغز ابتدایی» انگیزه های طبیعی انسانی است که در سلامتی و زنده ماندن ما نقش اساسی بازی کرده و بما توانایی دوست داشتن و محبت کردن به انسان دیگری را می دهد.  بما توانایی مراقبت و نگهداری نسل آینده را می دهد و بما توانایی خلق یک رابطه سالم عشقی بین دو انسان بالغ را فراهم می کند.

چطور می توان آگاهی بیشتری در انتخاب عشق  پایدار آینده خود کسب کنیم؟
همانطور که گفتیم ما «مغز ابتدایی» خود را برای زنده ماندن احتیاج داریم.  اما مشکل با این «مغز ابتدایی» این است که تمام انگیزه های ناخودآگاه ما را بردارد و رفتارهای ما را بدون آگاهی عقلانی و منطقی کنترل می کند.   این «مغز ابتدایی»  راهنما  و هدایت کننده ای ندارد.  بنابراین ما احتیاج داریم از قسمت دیگر مغز خود که من آن را «مغز انتهایی»می نامم یعنی مغزی که رشد خود را بعد از بدنیا آمدن ادامه می دهد،کمک بگیریم.
وقتی شما این همکاری و همبستگی را بین دو قسمت مغز خود (انگیزه های «مغز ابتدایی» و توانایی های فکری و منطقی «مغز انتهایی») فراهم کنید، شما به هدف های ناخودآگاه خود آگاهی بیشتری پیدا کرده و تدریجاً انگیزه های خارج از کنترل خود را پشت سر می گذارید.  وقتی همکاری این دو قسمت مغز خود را بکار بگیرید شما:
• متوجه رفتارهای خود در انتخاب یار و همسر خواهید بود و معنی رفتارهایتان برایتان روشن تر می شوند.
• احساس کنترل بیشتری در رفتارهایتان در معاشرت برای انتخاب یار و همسر احساس می کنید.
• خودتان را بعنوان یک انسان کامل با تمام توانایی ها و ضعف های خود قبول می کنید.
• با توانایی بیشتری مسئولیت ضعف های خود را بعهده می گیرید.
• کنترل بیشتری در انعکاس نقاط ضعف خود به شخص مورد علاقه خود دارید.
• قادر خواهید بود که تصویر واقعی تری از یار و همسر آینده خود برای خود داشته باشید.
• مسئولیت اظهار هدف ها و راه های زندگی خود را بعهده  گرفته با بیان روشن تری آنرا برای همسر آینده خود ارائه می دهید.
• با واقعیت در راه انتخاب همسر آینده پیش رفته و شانس بیشتری در خلق یک رابطه عشقی آگاهانه برای خود فراهم می کنید.
تا شماره آینده ماهتان شاد باشد.  آرزوی موفقیت در راه پیدا کردن عشق پایدار خود برایتان دارم.