درد سرهای «پِرام»

خواننده ی عزیزی پرسیده ا ند:  پس از سال ها اقامت در آمریکا هنوز یک موضوع برای  من حل نشده است و آن برنامه ای است که در پایان دبیرستان بعنوان جشن فارغ التحصیلی گرفته می شود و به «پرام» Pram معروف است.  دختر بزرگتر من از ابتدا اعلام کرد که علاقه ای به شرکت در این جشن و برنامه ندارد.  ولی دختر دیگرم که امسال کلاس 11 است از حالا برای سال آینده برنامه ریزی می کند و علاقه و هیجان زیادی نشان می دهد.  من بعنوان یک مادر، نگران هستم.  علاوه بر مخارج زیادی که «پرام» بهمراه دارد، چیزهای زیادی در مورد این برنامه شنیده ام .  از جمله اینکه در این شب مخصوص رسم است که دخترها و پسرها روابط سکسی داشته باشند.  دوستان  دخترم را می شناسم، همه از خانواده های بسیار خوب و متعهد هستند، ولی نمی دانم با این موضوع چگونه برخورد کنم.  با اشتیاقی که دخترم از خود نشان می دهد مشکل است که نظر او را از رفتن به این مراسم تغییر دهم، ولی می خواهم مطمئن شوم اتفاقی در آن شب نخواهد افتاد.  می دانم نوجوانان علاقه زیادی به این برنامه دارند، ولی «پرام» برای پدر و مادرها دردسر است.

با سپاس از این خوانند عزیز باید بگویم پدر و مادرهای زیادی هستند که با این مشکل روبرو هستند.  شاید مهمترین دلیل نگرانی خانواده ها این است که «پرام »یک سنت آمریکایی است و ما در فرهنگ ایرانی هیچ چیز که حتا کوچکترین شباهتی با این مراسم داشته باشد نداشته ایم
در ایران بیشتر مدارس دخترانه و پسرانه بود و جوانان در محیط دانشگاه برای اولین بار در یک کلاس با هم می نشستند.  در اینجا دختر و پسر از ابتدا با هم در یک محیط بزرگ می شوند و جشن «پرام» نه تنها جشن پایان دبیرستان است، بلکه برای بسیاری فرصتی است که تجربیات تازه ای بدست آورند ،از جمله تجربیات جنسی. باین گونه، نگرانی این مادر ایرانی چندان هم بی پایه نیست.

«پرام» جشن بلوغ
بطور سنتی در اینجا جشن پایان سال تحصیلی، جشن برای رسیدن به بلوغ و آغاز دوران جدیدی در زندگی نوجوان است.  در زمان های گذشته که حتا در آمریکا رسیدن به درجات تحصیلی بالاتر، بویژه در میان دختران زیاد معمول نبود، پایان دبیرستان و گرفتن دیپلم مرحله ی مهمی بحساب می آمده است.  برای بسیاری مرحله بعدی ازدواج بوده است.  در نسل های قدیمی تر، باین دلیل می بینیم ازدواج بین دوستان و عاشقان دبیرستانی بسیار معمول بوده است.  دختر و پسری که به پایان دوران دبیرستان می رسند، از جهات بسیاری مرحله ی کودکی و نوجوانی را پشت سر گذاشته و وارد زندگی و جامعه می شوند.  در پایان دبیرستان  جوانان معمولاً در سن 17 یا 18 هستند.  تا همین چند سال پیش در 16 سالگی گواهینامه رانندگی می گرفتند و مرحله ی بعد، پایان دبیرستان و جشن «پرام »بود.  داشتن دوست پسر و یا دختری که با او به «پرام» می رفتند برای جوانان مهم بوده است.
از سرخوردگی های بزرگ این بود که نوجوانی به «پرام» دعوت نشود و کسی را که با او در این برنامه مهم شرکت کند نداشته باشد.  در فرهنگ آمریکایی «پرام» آغاز دوران تازه ای در زندگی نوجوان بوده است.  البته امروزه با تغییراتی که در زندگی و جامعه آمریکا بوجود آمده است، «پرام» نیز تغییر شکل داده و از جمله با مخارج و تشریفات بیشتری همراه است.  امروزه بیشتر رسم است که جشن «پرام» را در یک هتل برگزار کنند.  دخترها و پسرها لباس های شب و رسمی بپوشند، لیموزین کرایه کنند و این مراسم با شام و موزیک و رقص و پایکوبی هم همراه است.  بسیاری شب را در هتل می مانند، چون تا پاسی از شب گذشته بیدار هستند.  در بسیاری موارد این جشن با خوردن مشروبات الکی، حتا مواد مخدر و  همچنین سکس همراه است.
شاید در گذشته جوانان با پایان دوران دبیرستان، به بلوغ بیشتری رسیده و بسیاری مسئولیت زندگی و خانه و خانواده را آغاز می کردند.  بعبارتی، پایان دوران دبیرستان و جشن «پرام»، پایان دوران «تین ایجری» و نوجوانی نیز بود.  در حالی که امروزه دوران «تین» یا نوجوانی به 20 و حتا 25 سال هم تعمیم داده شده است و با پایان دبیرستان لزوماً نوجوانان به بلوغ فکری و احساسی نرسیده اند.

روابط جنسی نوجوانان
روابط جنسی بین نوجوانان از مسائل بسیار مهم و پیچیده است.  فرهنگ غالب در این جامعه داشتن سکس را از سنین کم حتا 15 سالگی طبیعی می داند.  شروع روابط جنسی در سنین نوجوانی، نتایج منفی بسیاری می تواند بهمراه داشته باشد.  علاوه بر حاملگی و بچه دار شدن در سنین نوجوانی، مسئله مهم امراض مقاربتی و ایدز را هم باید در نظر داشت.  فرهنگ جامعه ی آمریکا بسادگی روابط جنسی را توجیه و شاید تشویق می کند.  فیلم های سینمایی، برنامه های تلویزیونی و ویدیوهای موسیقی پیامهای زیادی در این مورد به جوانان می دهد.  در عین حال تعلیمات روابط جنسی و مسائل سکسی در مدارس از سنین پائین شروع می شود.  با همه اطلاعاتی که نوجوانان در اختیار دارند، بدلایل خانوادگی و محیطی، بسیاری هنوز در مورد مسائل جنسی کم اطلاع هستند.  کتاب ها و بروشورهای زیادی در این زمینه وجود دارد که در دبیرستان ها، مطب پزشکان و کتابخانه های عمومی در دسترس همگان است.
در پاسخ به بخشی از سئوالی که این خواننده ی عزیز مطرح کردند باید بگویم که متخصصان تربیت فرزند معتقدند پدر و مادرها باید با فرزندان خود در مورد مسائل جنسی بطور باز، دقیق و کامل گفتمان داشته باشند.  در بسیاری فرهنگ ها از جمله فرهنگ ایرانی، سکس از مسائلی است که با آن برخورد درستی وجود ندارد.  بویژه رسم نیست که در این مورد با نوجوانان و جوانان صحبتی شود.  شاید یکی از دلایل این باشد که تصور می رود احترام بزرگترها با صحبت کردن در موردمسائل جنسی کم می شود.  یا اصولاً پدر و مادرها نمی دانند چطور باید این موضوع بسیار مهم را توضیح بدهند.  اگر از اغلب پدر و مادرهای ایرانی بپرسیم که آیا در نوجوانی پدر و مادر در مورد مسایل جنسی با شما صحبت کرده اند جواب منفی خواهد بود.  حتا در این جامعه که مسائل جنسی تا این اندازه باز و بی پرده است، پدر و مادرها برایشان مشکل است در این زمینه با فرزندان خود صحبت کنند.  برخی از خانواده ها اصولاً مخالف تعلیمات در این مورد هستند و اجازه نمی دهند فرزندانشان در کلاس هایی که مربوط به روابط جنسی است شرکت کنند.  برای کسانی که صحبت در مورد سکس برایشان راحت نیست شاید کمک گرفتن از مشاوران مدرسه و دکتر خانوادگی راه بهتری باشد.
واقعیت این است که بیشتر نوجوانان با رسیدن به پایان دبیرستان از رشد جسمی برخور دارند ،ولی هنوز به رشد کامل فکری و احساسی نرسیده اند.  فشار محیط و دوستان را هم نباید فراموش کرد.  در این دوران، نوجوانان به نظر و عقیده دوستان و همسالان خود بسیار اهمیت می دهند.  شاید بشود گفت متأسفانه انتظار نوجوانان این است که روابط جنسی را از همان سنین 15-16 سالگی شروع کنند.  باین ترتیب «پرام» نه تنها می تواند با روابط جنسی همراه باشد، بلکه انتظار نوجوانان این است که اگر تا آن زمان روابط سکس نداشته اند حداقل از شب «پرام» شروع کنند.

مشخص کردن حد و مرزها
گفتمان در مورد «پرام »و انتظاراتی که پدر و مادر از فرزندان خود در این مورد دارند و یا برنامه ای که نوجوانان برای این شب در ذهن دارند، نمی تواند از شب قبل از «پرام» آغاز شود.  مشخص کردن حد و مرزها در مورد مسائل جنسی و در نهایت رسیدن بیک توافق با نوجوان باید از سال ها قبل شروع شود. 
از اصول مهم تعلیم و تربیت فرزندان یکی این است که انتظارات از فرزندان برای آنها روشن شود.  برخی از پدر و مادرها استدلال می کنند که فرزندان ما می دانند در این مورد چه نظری داریم.  زیرا بارها شنیده اند که ما در مورد دیگران چه گفته ایم و یا چگونه خودمان در زندگی با این مسائل برخورد کرده ایم.  در این که پدر و مادر می توانند بهترین سر مشق برای فرزندان خود باشند تردید نیست.  ولی ما در جامعه ای زندگی می کنیم که تأثیرات محیط خارج از خانه در سنین نوجوانی بیشتر از داخل خانه است.  شاید راه حل بهتر و صحیح تر این باشد که بطور روشن و مستقیم به فرزندان برای مثال گفت: اعتقاد ما این است که روابط جنسی باید در سنینی آغاز شود که فرد به بلوغ فکری و جسمی کاملتری رسیده باشد.  بعضی ها معتقدند تا قبل از ازدواج نباید روابط جنسی داشت.  این مسئله مهمی است که باید با نوجوان مطرح شده و نظر آن ها را پرسید.  بسیاری از پدر و مادرها برای مثال از فرزندان خود می خواهند تا قبل از دوران کالج از داشتن روابط جنسی خودداری کنند.  بعبارت دیگر پدر و مادر می توانند به نوجوانان کمک کنند که حد و مرز روابط جنسی را برای خودشان معین کنند.  اگر چه در این زمینه ضمانتی نیست، ولی شانس موفقیت بیشتر است.  پدر و مادر در حقیقت قدرت و کنترل کافی ندارند که تمام معاشرت های نوجوانان راتحت نظر داشته باشند.  ولی اگر دوستان فرزندان خود و خانواده های آن ها را بشناسند، قدم مهمی در راه تعیین حد و مرزها برداشته اند.  داشتن حد و مرز بمعنی این نیست که دست و پای نوجوان را بست و یا به  او با روز و فشار روش ویژه ای را قبولاند.  تعیین حد و مرز یک روش تربیتی است که از دوران کودکی باید شروع شود به اینگونه فرزندان یاد می گیرند که خودشان در انتخاب برخی رفتار و اعمال دقت بیشتری بخرج دهند.  تعیین حد و مرز یک انتخاب و اختیاری است.  نوجوانان باید یاد بگیرند که بتوانند در مورد مسائل جنسی انتخاب کنند که در چه سنی و چه شرایطی می خواهند وارد اینگونه روابط شوند.  این تصمیم که از پیش گرفته شود موجب خواهد شد که در مقابل یک امر انجام شده قرار نگیرند.
جشن «پرام» از جمله موارد مناسبی است که می شود در مورد روابط جنسی با فرزندان گفتگو کرد.  از برنامه ها و انتظارات آنها آگاه شد. بطور دوستانه و با توافق به نتیجه رسید که برای مثال تا چه ساعتی اجازه دارند بیرون باشند.  آیا صلاح است در این شب از نوشیدنی های الکلی استفاده کرد.  اگر در شرایطی قرار بگیرند که برایشان ناخواسته و یا نا مناسب باشد چه باید بکنند.  بعبارت دیگر ضمن فراهم کردن وسايل راحتی و تفریح آنها باید پیش بینی های لازم را انجام داد که شب «پرام» یک جشن باشد و لزوماً از این مرحله جلوتر نرود.  با ملاقات پدر و مادر دوستان آن ها می شود یک برنامه دسته جمعی برای بهتر برگزار شدن و سلامت و امنیت نوجوانان از پیش تهیه دید.  این نیز از چالش های مهم نه تنها برای پدر و مادرها بلکه برای نوجوانان است.