پرورش و رشد شخصیت

«آلبرت کوموس» می گوید: «اگر شخصیت خود را بطور کامل و صد در صد می شناختیم، بهتر بود بمیریم».
این چالش پی در پی انسان برای شناخت خود است که موجب می شود به نقاط ضعف و قدرت خود پی برده و در بهبود و پیشرفت آنها گام های موثری بردارد.
ما از امکانات فراوانی برای رشد و توسعه ی شخصیت خود برخوردار هستیم.  این امکانات و عوامل را باید در درون خود جستجو کنیم.  آنها در  درهای بسته ای قرار گرفته اند که کلیدشان فقط در دست خودمان است.
شخصیت هر فرد، مجموعه ای از شیوه ی تفکر، احساس و رفتاری است که او را از دیگران متفاوت و متمایز می سازد.
رفتار انسان ها نماینده ی شخصیت آنهاست و جایگاه آنها را در اجتماع تعیین می کند.
نگارنده به عوامل و ویژگی های رفتاری که می تواند در پیشرفت و رشد شخصیت موثر و مفید قرار گیرد به اختصار می پردازد.

1- مصاحبه گر مؤثری باشیم.
هدف اصلی از مصاحبت با افراد در این است که آنها را تحت تأثیر قرار دهیم.  پس باید موقعیت شناس باشیم.  حرف مناسب در موقعیت غیرمناسب می تواند اثر معکوس و منفی بر روی شنونده بگذارد.  باید قبلاً بدانیم که از سخنان خود چه هدفی را دنبال می کنیم و چه پیامی را می خواهیم به شنونده خود برسانیم.
از پر حرفی پرهیز کرده و کلام خود را مختصر و مفید، ساده و روشن بیان کنیم، تا شنونده خود را به اغتشاش و آشفتگی فکری مبتلا نسازیم.
توجه کنیم که فقط چند ثانیه طول می کشد تا با سخن خود زخمی را بر قلب عزیزی بنشانیم.  ولی سال ها لازم است تا این زخم را مدارا کنیم.  سخن انسان همانند سنگی است که بطرف آب پرتاب می شود.  دیگر نمی توان آن را باز گرداند.  پس قبل از ادای سخن درباره ی آن فکر و اندیشه کنیم.

2- شنونده خوبی باشیم. 
«ژاکلین کندی» یکی از جذاب ترین زنها در عصر خود بحساب می آمد.  یکی از ویژگی هایی که او را در ردیف بانوان دوست داشتنی قرار می داد این بود که او یک شنونده خوب بود.  «ژاکلین» در چشم های مصاحب خود خیره می شد و تا کلمه ی آخر را بدقت گوش می داد.  چقدر زیبا و دلپذیر است که شخصی با دقت به شما گوش داده و این احساس را بوجود آورد که مصاحبت شما برای او ارزشمند است حتی اگر با سخنان شما موافق نباشد.

3- صاحب نظر باشیم .
کسل کننده است که انسان با شخصی گفتگو کند که از خود عقیده و نظری نداشته باشد.  این افراد حداکثر کاری که می کنند، یک شنونده غیر فعال خواهند بود.  وقتی انسان از  خود عقیده و نظری نداشته باشد، به تقلید کورکورانه از دیگران می پردازد.  تقلید از دیگران بدون بکار انداختن فکر و اندیشه، انسان  را به بی هویتی می کشاند چون او دیگر نه خود است و نه دیگری.
فراموش نکنیم که یکی از ویژگی هایی که هر انسان را از دیگری متمایز می کند، منحصر بفرد بودن اوست.  همه انسانها متفاوتند چون افکار آنها متفاوت است.  پس هیچگونه ترس و بیمی که فکر و اندیشه ی ما با دیگران فرق میکند جایز نیست و آن را باید جزیی از  زیبایی و ویژگی طبیعت بشری دانست.

4- گفتار و کردار نیک و مثبت .
 تحمل انسان های منفی کار ساده ای نیست.  ذهن خود را با افکار نیک و مثبت تزیین کرده تا بتوانید به چنان انرژی قوی و نیرومند برسید که زندگی خود و اطرافیان خود را نورانی سازید.
پیامد هر عمل، یک عکس العمل است اگر رفتار شما رفتاری نیکوکارانه باشد، بازده آن همان خواهد شد.

5- از مطلق گرائی پرهیز کنیم .
 افرادی  که مطلق گرا هستند، یعنی همه چیز را زیبا و یا زشت، رنگ ها را سیاه و یا سفید می بینند، بدون زحمت تجزیه تحلیل مسائل و یا تحقیق درباره آنها، بدنبال نتیجه هستند و برای خود نتیجه ای را اگر هم غیر واقع بینانه و واقع گرایانه باشد پیدا می کنند و ملاک عمل قرار می دهند.
بر عکس مطلق گرایی، انسان باید با دیدگاه تردید به مسائل نگاه کند.  این تردید است که انسان را به تفکر و اندیشه وامیدارد تا جاده رسیدن به حقیقت را برای خود هموار سازد.  انسان بهتر است از شک و تردید به یقین برسد، تا از یقین به شک و تردید.  دو فرد ممکن است بر یک چیز نگاه کنند و آن را دو چیز متفاوت به بینند.  ما چیز ها را نه آنطوری که هستند، بلکه آنطوری که هستیم می بینیم.
در دیدگاه ها و بینش های خود مطلق گرایی نکنیم.  دیدگاه های ما همانند عینکی است که جهانی را از طریق آن مشاهده می کنیم.  هر چند وقت باید این عینک جهان بینی خود را مورد بررسی و تجدید نظر قرار داده و در صورت لزوم درجه و نمره آن را تغییر دهیم.

ما نمی توانیم دنیای امروز را با جهان بینی 50 سال قبل بنگریم

6- از خشم و عصبانیت دوری کنیم. 
خشم حزیی از انسان است.  کمتر کسی وجود دارد که در طول زندگی خود عصبانی نشده باشد. ولی افرادی هستند که خصلتا زود عصبانی شده و کنترل خیلی چیز ها از دستشان خارج می شود.  این اشخاص باید توجه کنند که این خصلت عادتی است که مانع رشد و پیشرفت کاری، روابط اجتماعی و فامیلی آنها می شود. شاید متوجه نیستیم که وقتی خشم و عصبانیت تمام وجود ما را در بر میگیرد،ذرات گرانبهای بدن ما در این آتش خشم در حال سوختن است.

7- خلاق باشیم. 
ما برای خلق کردن خلق شده ایم، پس خود خالق هستیم.  خلاقیت فکر واندیشه توانمندی های انسان را بحرکت در آورده و فعال می کند.  خلاقیت یک کشتی است که انسان را به ساحل نشاط و شادی می رساند.   انسان های خلاق خیلی کمتر دچار یأس و نومیدی می شوند. فعالیت آنها یک نیروی اعتماد و حرمت نفس در آنها ایجاد می کند.

8- ارزش زمان را بدانید.
هر لحظه از زندگی یک لحظه طلایی است.  درهای رشد و پیشرفت بروی کسانی باز است که بدانند چگونه از این لحظات به بهترین وجهی استفاده  کنند.  وقت شناسایی و استفاده از زمان، انسان را در جایگاه ممتازی در اجتماع قرار می دهد.  بر عکس افرادی که ازرش زمان را نمی دانند و وقت خود را به بطالت می گذرانند، مواجه با ناامیدی و در حد نهایت افسردگی می شوند.

9- با نیازها زندگی کنید نه برای نیازها
ثروتمند واقعی کسی نیست که به حداکثر امکانات دسترسی داشته باشد، بلکه آن کسی است که به حداقل نیازها رسیده باشد.  باید با نیازها زندگی کرد نه برای نیازها.  هرچه نیازها را سبکتر  کنیم، زندگی خود را سبکتر کرده  ایم و امکان پرواز ما در زندگی همانند یک پروانه سبکبال بیشتر خواهد شد.  پس امکان پرواز را از خود نگیرید.