بازگشت طالبان

در تاریکی شامگاه در ساعاتی که بیشتر مردم در خواب بودند، 18 تابوت از یک هواپیمای بزرگ باربری بیرون آمد.  یکی از تابوت ها متعلق به «مایکل وتسن» 37 ساله بود.  «سندی» همسر وی و پدرش نیز در آنجا حضور داشتند.  «مایکل» و«سندی» در ماه «می» ازدواج کرده بودند.  وی و 17 نفر دیگر چند روز پیش در افغانستان کشته شدند.  پرزیدنت« اوباما» صد مایل سفر کرد که در این مراسم حضور داشته باشد.  وی بهمراه خانواده این سربازان از نیمه های شب تا چهار صبح  در پایگاه نظامی «دلوور» باقی ماندند و یک نماینده ارتش خانواده ها را به پرزیدنت معرفی می کرد.  پرزیدنت به آرامی با این خانواده های عزادار صحبت می کرد.  دست مادران و همسران را به گرمی می فشرد و می کوشید بنوعی به آنها دلداری دهد.  این سربازان غالباً جوان و همه در افغانستان کشته شدند.  از سال 2001 که جنگ افغانستان آغاز شد، اکتبر خونین ترین ماه برای ارتش آمریکا بود.
پرزیدنت «جرج بوش» هرگز باین پایگاه نظامی که سربازان در تابوت های پوشیده شده از پرچم آمریکا به خانه باز  می گشتند نیامد.  «جرج بوش »خانواده ها را در یک اطاق خصوصی می دید.  در تمام 8 سال ریاست جمهوریش وسائل ارتباط جمعی اجازه  نداشتند عکس یا فیلم از بازگشت تابوت ها بگیرند.  هزاران تابوت در تاریکی شب به خانواده ها تحویل داده شد و کسی اشک های مادران، پدران، همسران و فرزندان را ندید.
در حالیکه ژنرال «مک کریستال» سرپرست نیروهای نظامی در افغانستان تقاضای 40 هزار نیروی بیشتر دارد، پرزیدنت «اوباما »از نزدیک بهای گران این جنگ را بچشم خویش دید.
پدر «مایکل وستن» که به پسرش می بالید خطاب به پرزیدنت «اوباما »گفت: «آقای رئیس جمهور،پسر من مانند شما فارغ التحصیل رشته حقوق از دانشگاه هاروارد بود».  «وستن» به خبرنگاران گفت که پسرش یک وطن پرست واقعی بود.  «مایکل وستن» از جنگ عراق جان سالم بدر برد، ولی داوطلب شد که به افغانستان برود.

چگونه طالبان به افغانستان بازگشتند؟
طالبان افغانی هستند.  با کشورها و نیروهای خارجی متعددی جنگیده اند.  انگلیس ها و روسها را شکست دادند.  11 سپتامبر، بطور موقت طالبان را از قدرت برکنار کرد، ولی آنها به تدریج باز گشتند.  چندی پیش مقاله جالبی در این زمینه توسط چند خبرنگار افغانی الاصل در نشریه «نیوزویک» به چاپ رسید.  در این گزارش چند افغانی به زبان خود می گویند چگونه طالبان به افغانستان بازگشتند.  «یونس» یک جوان افغانی است که ماجرای پیوستن خود را به طالبان چنین بیان می کند:
«در کودکی ام پدرم فرمانده مجاهدین در جنگ علیه روس ها بود.  پدرم ما را به کمپ آوارگان در جنوب «وزیرستان» فرستاد که از جنگ دور باشیم.  در 1996 پس از پیروزی طالبان، پدرم وزیر شد و به کابل رفت.  من گاه برای دیدن پدرم به کابل می رفتم.  وقتی حکومت اسلامی فرو ریخت، برای ما مانند کابوس بود.  من شاهد بودم که چگونه جنگجویان طالبانی مجروح و معلول به «وانا»،  محل زندگی ما و دهکده ی مجاور می آمدند.  به همراه آنها عرب ها - ازبک ها و سایرین هم بودند.  در ابتدا مردم آنها را طرد کردند و این جنگجویان تبدیل به گدایان بی خانمان شدند، ولی بتدریج مردم آنها را پذیرفتند.  عرب ها از اینکه طالبان به سادگی شکست را قبول کردند از آنها مأیوس شده بودند.  ولی نا امیدی افغانی ها بیشتر بود زیرا اگر عرب ها در نبردی شکست خورده بودند، افغانی ها مملکتی را از دست داده بودند.»
«یونس» چنین بخاطر می آورد:  «در ابتدا نمی شنیدم صحبتی از بازگشت به جنگیدن باشد.  عرب ها ما را تشویق می کردند که تسلیم نشویم.  سال اول هیچ خبری نبود،  ولی پس از آن زمزمه هایی شنیده می شد که عرب ها دوباره اردوگاه های تعلیماتی را درست کرده اند.  من تصمیم گرفتم به یکی از این ها سر بزنم.  من در «مدرسه» تحصیل کرده بودم  وباین دلیل قران و عربی را یاد گرفته بودم.  در این اردوگاه تربیت جنگجویان دوستانی از مصر، عربستان، لیبی و یمن پیدا کردم.  در همان زمان «محمد وزیر» رئیس طالبان پاکستان که بعداً در سال 2004 کشته شد، به ما اسلحه، مهمات و پول داد.  وقتی من دیدم که این جنگجویان براحتی وارد دهات شده و از مأموران امنیتی ترسی ندارند، منهم تصمیم گرفتم به آنها به پیوندم.»
«یونس» می گوید:  در اردوگاه ما 150 عرب بودند.  تعدادی هم افغانی و جنگجویان قبیله ای.  معلمان عرب بما یاد دادند که چگونه از تفنگ استفاده کنیم و از فاصله ی نزدیک شلیک کنیم.  چگونه موشک ها را بطور دقیق رها کرده و یا بمب درست کنیم.  در آغاز 2003 هوا بسیار سرد شده بود  و اردوگاه بسته شد.  ولی در ما ه مارچ فرمانده به دنبال من آمد و در همان زمان با کمک «محمد وزیر» یکی از حملات مرزی از پاکستان بدرون افغانستان علیه آمریکائی ها انجام شد. 
پس از چند ماه مانند این بود که خداوند راه های زیادی را برای ما باز کرد. من با خبر شدم که پول از جانب «خلیج» برای عرب ها می آید.  جهاد واقعی ما در سال 2005 آغاز شد.  در آن زمان جنگجویان قبیله ی «جلال الدین حقانی» بطرف ما آمدند زیرا برادر و خویشان «حقانی» توسط آمریکایی ها و پاکستانی ها دستگیر شده بودند.  «حقانی» پسرش را فرمانده مقاومت کرد.  در این زمان همه چیز تغییر کرد. زیرا تا آنوقت مردم تصور می کردند طالبان از بین رفته اند.  آنها با آمریکائی ها و فرماندهان افغانی کار می کردند.  ولی با کمک جنگجویان افغانی، ما آنها را یکی یکی دستگیر کرده و به جزای خودشان رساندیم و برخی را هم سر زدیم.  آنهائی که با آمریکاییها و حکومت «کارزای» کار می کردند با خانواده هاشان  دهات را ترک کردند و برخی به کابل  رفتند و ما کنترل آن مناطق را بدست آوردیم.»
«یونس» می گوید: « بتازگی یکی از برادران کوچکترم ازدواج کرد.  مادرم از من پرسید تو کی ازدواج می کنی.  جواب دادم وقتی که طالبان را به کابل بازگرداندیم و حکومت اسلامی را دوباره برقرار کنیم.»

شب نامه
چگونگی بازگشت طالبان به قدرت از زبان یک جوان دیگر افغانی به نام «خان» چنین است:
«پس از حمله ی آمریکا، زمانی که مجاهدین شروع به عقب نشینی کردند، عرب ها، چچن ها و طالبان از جلوی خانه و مسجد ما در ماشین، وانت و حتا کامیون بطرف مرز پاکستان رفتند.  برخی هم پیاده، حتا کسانی که مجروح بودند.  بعضی از مجروحین طالبانی و عرب با خانواده هایشان به مسجد ما آمدند.  من و پدرم به آنها غذا دادیم، چون هیچکس دیگر حاضر به کمک نبود.  ملاهایی مانند پدر من دچار یأس و افسردگی شدند. مردم دیگر توجهی به آنها نداشتند.  پدرم از شدت ناراحتی سکته کرد و فلج شد.  در پایان 2002 پلیس افغانی به مسجد ما حمله کرده  و پدرم را دستگیر کرد.  در مقابل چشم همسایگان او را تحقیر کردند.  از او می پرسیدند طالبان کجا هستند و اسلحه هایشان کجاست.  در سن 70 سالگی او را به زندان انداختند.  مردمی که تا چند ماه پیش علیه پدرم بودند، حالا از او دفاع می کردند.  مردم از اینکه پلیس به مسجد بی احترامی کرده و  با کفش وارد  شدند، ناراحت بودند.
من در آن زمان بچه بودم، ولی پلیس مرا هم دستگیر کرد.  از من بازجویی کردند و پرسیدند طالبان کجا هستند.  پلیس برادرم را که معلم مدرسه بود دستگیر کرد.  حتی یک ملای 90 ساله را پلیس با تحقیر و بی احترامی دستگیرکرد.
در اواسط سال 2004 زمزمه هایی شنیده می شد که طالبان دوباره بازگشته اند.  مردان مسلح روی موتور سیکلت شب ها در دهات دیده می شدند.  ابتدا ما شب نامه می دیدیم که در آن نوشته بود طالبان در مغازه ها، مساجد و سایر مناطق عمومی حضور دارند.  به مردم هشدار داده بودند که با حکومت «کارزای» و آمریکائی ها همکاری نکنند.  در اوائل 2005 طالبان شروع کردند به کشتن مأموران پلیس، مقامات دولتی و جاسوسانی که با آمریکایی ها کار می کردند.
یک شب، در خانه ی ما را زدند.  ما وحشت کرده بودیم.  می ترسیدیم که دوباره پلیس برای بازجویی آمده است.  ولی وقتی در را باز کردیم متوجه شدیم یکی از شاگردان سابق پدرم است.  مسلح بود.  او معاون فرمانده ی طالبان شده بود.  دو طالبانی مسلح دیگر هم با او بودند.  این اولین برخورد من با طالبان بود.  آنها شب را در منزل ما خوابیدند.  صبح من با آنها به مسجدمان رفتیم.  در آنجا آن طالبانی که شاگرد پدرم بود، اسامی کسانی را که متهم به خیانت به اسلام شده بودند خواند ، زیرا  آنهابا حکومت «کارزای» و آمریکاییها همکاری کرده بودند.  او به این افراد اخطار داد که هر نوع رابطه شغلی را با حکومت و آمریکایی ها قطع کنند.  در پایان گفت:  تا یک هفته دیگر باز می گردد.  همانطور که قول داده بود، یک هفته ی بعد بازگشت.  من  تصمیم گرفتم به آنها به پیوندم.  در قتل کسانی که به خیانت خود ادامه داده بودند شرکت کردم.  من نمی خواستم آنها را بکشم ،ولی مصمم بودم که رژیم اسلامی مان را بازگردانم و آمریکائی ها را از افغانستان بیرون کنیم.»
«خان» می گوید:  «این حرف احمقانه ای است که می گویند طالبان را با دلار می شود خرید.  مردم در اینجا نگران این نیستند که دخترشان یا خواهرشان را به یک طالبانی بدهند که می تواند یک هفته بعد کشته شود.  آنها خوشحالند که بخشی از جهاد هستند.  یک طالبانی بودن ساده نیست.  مانند اینست که یک ژاکت از آتش به تن کنی.  باید خانواده و زندگی خود را ترک کنی، در حالی که می دانی هر لحظه ممکن است کشته شوی.  آمریکا یی ها می توانند ترا دستگیر کنند و در «بغرام»و یا «گوانتانامو» نگه دارند.  اگر مجروح شوی نمی توانی انتظار داشته باشی کمک پزشکی فوری به تو برسد.  هیچ پول و سرمایه نداری.  با این وجود وقتی من به کسانیکه می خواهند به جها به پیوندند این ها را می گویم ،در کمال آزادی حاضرند این ژاکت آتش را به تن کنند.  آمریکا یی ها و متحدانشان مرتکب اشتباهات بزرگی شدند و آن دستگیری و کشتن انسان های بیگناه بود.  به این دلایل من اطمینا دارم که ما هرگز در این جنگ شکست نخواهیم خورد

آینده ی افغانستان طالبان است
«حقانی» معاون وزیر دفاع طالبان بود وی در مورد چگونگی بازگشت طالبان می گوید:
«دو روز پیش از 11 سپتامبر، ما قتل «احمد شاه مسعود» را که توسط مأموران القاعده در لباس فیلم بردار و خبرنگار انجام شد جشن گرفتیم.  نیروهای «مسعود» در حال شکست بودند، ولی مرگ «مسعود» پیروزی ما را در افغانستان کامل می کرد.
با حملات 11 سپتامبر، ما می دانستیم آمریکا حمله خواهد کرد.  با آگاهی از خطری که در پیش بود بلافاصله همسر و فرزندانم را به پاکستان فرستادم.  تمام حکومت سقوط کرد.  من هرگز تصور نمی کردم طالبان با چنین سرعتی از بین برود.  وقتی بمباران شروع شد، من لباس سفید ملائی خود را درآورده لباس و شلوار افغانی ام  را پوشیده و پیاده بطرف پاکستان رفتم.  وقتی به مرز رسیدم گفتم «افغانستان خدا نگهدارت باشد، ولی من هرگز به اینجا باز نخواهم گشت.
زن و بچه هایم در یک اردوگاه مرزی بودند، ولی من نمی توانستم پیش آنها باشم.  من را می شناختند.  من در یک مسجد نزدیک آنها زندگی میکردم و گاه نیمه شب ها به دیدار آنها می رفتم.  بچه هایم از من می پرسیدند کی به خانه مان باز می گردیم من هیچ جوابی نداشتم.  در 2003 من و خانواده ام توانستیم به یک خانه ی اجاره ای در نزدیکی «پیشاور» برویم.  پس از دو سال توانستم لباسی سفید ملایی ام را به تن کنم.  یک روز با تعجب دیدم وزیر دفاع طالبان به دیدنم آمد.  این اولین بار بود که یک رهبر طالبانی را می دیدم.  به من گفت که به پاکستان سفر کرده و سعی دارد رهبران طالبانی را دور هم جمع کند.  به من گفت آنهایی مصمم هستند که مبارزات ضد آمریکا را شروع کنند و  آدرس محلی را داد. وقتی دو هفته بعد به آنجا رفتم از دیدن تعداد زیادی از وزرای سابق و فرماندهان ارتش تعجب کردم.  به من گفتند ما به تو به عنوان یک وزیر و یا معاون وزیر احتیاج نداریم.  ما از تو می خواهیم که برایمان جنگجو بیاوری.»
«حقانی» می گوید:
«مجاهدین عرب و عراقی به ما پیوستند.  تکنولوژی بمب گذاری «آی اِی دِی» IED را که در جنگ با ارتش آمریکا در عراق بکار برده بودند به ما آموختند.  در واقع حمله ی آمریکا به عراق برای ما بسیار مثبت بود.  تمام نیروی آمریکا در عراق متمرکز بود.  ما فرصت یافتیم نیروی خود را دوباره جمع کنیم و متدهای جدیدی هم یاد بگیریم.»
«حقانی» می گوید:  برای اولین بار در 2007 به افغانستان بازگشتم.  به جنوب رفتم و با اعضاء طالبانی و ریش سفیدان دهات صحبت کردم.  داوطلبان جدیدی به ما پیوستند.  این وظیفه ای بود که «ملا عمر» به من  واگذار کرده بود.  او از من خواسته بود به دهات و مناطق قبیله ای در دو سوی مرز بین افغانستان و پاکستان بروم و مردم را تشویق کنم که به مجاهدین به پیوندند.  بین سال های  2006 و 2009 من به تنهایی صدها جنگجوی جدید یافتم که به نیروهای ما پیوستند.  در آگوست امسال در عرض 20 روز به 8 استان مسافرت کردم.  عدم محبوبیت رژیم «کارزای» به ما کمک بزرگی کرد.  در سال  2005 مردم فکر می کردند «کارزای» تغییرات مثبتی بوجود می آورد،  ولی حالا مردم افغانستان معتقدند که طالبان آینده آنهاست.»
«حقانی» می گوید:  «علیرغم دستگیری و کشته شدن برخی فرماندهان طالبان، جهاد قوی تر و عمیق تر از افراد فرمانده یا جنگویان است.  طالبان متکی بر «القاعده »و یا سازمان جاسوسی پاکستان نیست.  وی  می گوید:‌  به عقیده من این صحبت ها در مورد« القاعده» و قدرت آن تبلیغات آمریکاست.  تا جائی که من می دانم «القاعده» بسیار ضعیف و مقدار آن کم است.  حالا که ما بخش بزرگی از افغانستان را کنترل می کنیم.  ما باید برای این خارجی ها که با ما کار می کنند قوانین و مقررات مشخصی داشته باشیم.  ما دیگر نمی توانیم به این شتر رانان اجازه دهیم که آزادانه در افغانستان پرسه به زنند.

تا پیروزی می جنگیم
«محمد» یک طالبانی دیگر می گوید: «ما نگران زمان نیستیم.  ما تا پیروزی می جنگیم.  آمریکا اسلحه دارد، ولی ما برای یک جهاد طولانی و خستگی نا پذیر آماده ایم.  ما در اینجا به دنیا آمده ایم و در اینجا خواهیم مرد.  ما به جای دیگری نمی رویم.»
«مسیح الدین» می گوید: «دو یا سه سال پیش سربازان آمریکایی طوری رفتار می کردند مانند اینکه در تعطیلات هستند.  فیلم و ویدیو می گرفتند، از یکدیگر عکس می گرفتند.  از کوه برای تفریح بالا و پایین می رفتند.  در هوای آزاد بازی می کردند. آن روزها سپری شده است.  حالا مجبورند در تمام 24 ساعت انگشتان خود را روی تکمه اسلحه هایشان داشته باشند.»
«آخوندزاده» می گوید:
«گاه فکر می کنم آنچه که اتفاق افتاده، یک خواب است.  من تصور می کردم ریش هایم سفید خواهد بود تا وقتی که آنچه را که امروز می بینم اتفاق بیافتد.  ولی ریش هایم هنوز سیاه است و ما هر روز قوی تر می شویم.»  
 
جنگ داخلی
«ماتیو هوو»Matyhew Hou  افسر نیروی دریایی امریکا که سابقه خدمت در جنگ های عراق و افغانستان دارد و بیش از یکسال است که به عنوان مشاور غیرنظامی  در افغانستان کار می کند، اخیرا از این پست خود استعفا داد و در استعفانامه خویش نوشت:
«مردم افغانستان می خواهند که امریکا سرزمین آنها را ترک کند.  امریکا امنیت برای  افغان ها نمی آورد.  آنها احساس می کنند که امریکابا مردم افغان می جنگد.  در حال حاضر افغانستان دچار  جنگ داخلی است، نه امریکا و نه دولت مورد حمایت آن یعنی «کارزای» کمکی به حل مشکل افغانستان نمی کند. امریکا باید متوجه پاکستان باشد.»
به نظر می رسد پیروزی در افغانستان امکان پذیر نباشد.