چگونه «من» ها «ما» می شوند!

در روز سه شنبه بیست و چهارم اکتبر، چهارمین کنفرانس زنان کالیفرنیا، به کوشش بانوی اول کالیفرنیا، «ماریا شرایور» همسر «آرنولد شواتزنیگر» فرماندار، در شهر«لانگ بیچ»  تشکیل شد.  در این روز، چهار ده هزار زن از هر رنگ پوست، ملیت، باورهای مذهبی، سیاسی و هرگونه درجه علمی، ادبی و هنری گرد هم آمدند تا موقعیت اجتماعی، کم و کاستی، نیرو، توانایی و نوآوری های زنها را به گفتمان گذاشته و نیز دشواری های سیاسی، اجتماعی، آموزشی و محیط زیست را بررسی کنند.
فرصتی بود تا بتوانم از نزدیک با زنانی سازنده  و نوآور آشنا شوم.  در این فراخوان، زنان و مردانی که توانسته اند با خدمات خود دگرگونی های چشم گیر در اجتماع و جهان بوجود آورند سخنرانی کردند.  از میان هفتاد سخنران زن و مرد دست چین شده از نامداران جهان و آمریکا، بگفته های چند تن آنها  چون «تونی بلر» نخست وزیر پیشین انگلستان، «رانیا عبدالله» ملکه کشور اردن، دکتر «هلن گیل» سرپرست سازمان پزشکی «CARE U SA» آمریکا، خانم «جرالدین فرارو»، نماینده پیشین مجلس، «توماس فریدمن» برنده جایزه ی بهترین ژورنالیست، پروفسور «محمد یونس»، برنده جایزه ی صلح نوبل و چندین شخصیت دیگر اشاره ای خواهد شد.
در این گردهمایی، افزون بر گفتمان درباره ی دشواری های اقتصادی،  سیاسی و فرهنگی جهان، به دو مسئولیت هر شهروند در زندگی تأکید و پافشاری فراوان شد.
1 ـ همکاری اجتماعی و کار دسته جمعی و همگانی
2 ـ بجای گذاردن میراثی برای آیندگان.
گفته شد که کلمه «ما» جای نشین «من» شود، زیرا ما زنان هستیم که پس از  خداوند روح و جان می دهیم، هدایت می کنیم، آموزش می دهیم، همبستگی و دگرگونی بوجود می آوریم، پیشوا و پیشرو هستیم، آگاهی دهنده هستیم، اداره کننده زندگی، پشتیبان و سرویس دهنده هستیم. ما پُر توان و بردباریم و ما سازنده و نو آوریم.
بدین روی، با  سخنرانی و معرفی زنانی آراسته به چنین ویژگی هایی، نشان داده شد که تا چه اندازه وجود زن در ساختار زندگی شهروندان در هر گوشه و کنار از جهان موثر است.
هم چنین اگر دستها بهم پیوسته گردد و کارها، گروهی انجام شود، اگر «من» ها  «ما» شویم، جهان را میتوان بسوی آزادی، آرامش و خوشبختی رهبری کرد.  اگر «من» «ما» شود، توانایی ها درهم آمیزد، دشواری های اجتماعی آسانتر از میان برداشته خواهد شد و در زمانی کوتاه تر زنان به آزادی خواهند رسید و این آزادی زیباترین ارمغان و ارث برای آیندگان خواهد بود.
«ماریا شرایور» گفت: پول و موقعیت های اجتماعی و مقام، قلب ها را ترمیم نمی کند.  صلح و آرامش لازم است تا قلب ها  راترمیم و شکم های گرسنه را سیر کرد.  انسان ها را با هر شخصیتی که هستند و هر چه که هستند دوست بداریم.  بایستی دست ها را به هم پیوست تا بتوانیم مثل رودخانه به حرکت درآئیم.  بایستی «من» «ما» شود تا بتوانیم جامعه را یاری داده و میراثی برای آیندگان بجا گذاریم و این وظیفه و مسئولیت هر یک از ما است.
دکتر «هلن گیل»، به زن ها و بچه های نیازمندی که مثل همه ی انسانهای دیگر، آموزش، سر پناه، لباس و خوراک می خواهند اشاره کرد.  آماری از کودکان بیگناهی که قربانی درد جانکاه «ایدز» هستند داد.  «هلن گیل» اولین زنی است که به این کودکان یاری داده است.  او از اینکه بیشتر جمعیت بی سواد در  جهان زنان هستند بسیار نگران بود. دکتر «گیل» گفت نیروی انسانی نیمی از جمعیت جهان را نمی توان نادیده گرفت.  بایستی به زن ها فرصت آموزش داد و به این آرزو جز با همکاری نمی توان رسید.  «من» باید «ما» شود تا بتوان در دنیا  دگرگونی بوجود آورد. 
«توماس فریدمن» در سخنرانی خود به اهمیت وجود زن در ساختار شخصیت هر انسانی تأکید کرد و گفت اولین و آخرین درس زندگیش را در کلاس روزنامه نگاری از استاد شصت ساله اش بنام «پَدی» Patty در سال 1960 آموخته است.  این استاد بر این باور  بود که «بهترین فرشته ها در دنیا زن ها هستند» و «توماس» هنوز این گفته را بیاد دارد. او آموخته است که رهبری با زنان است، مادرش را بسیار تقدیس کرد و گفت او رهبر خوبی در خانواده بود و شخصیت و پیروزی اجتماعی امروز خود را به مادر و استادش بدهکار و مدیون است.  آن ها را انسان های مثبت خواند و گفت همه دگرگونی های تاریخ را انسان های مثبت بوجود آورده اند.
آقای «تونی بلر» مسائل جهان، حفظ محیط زیست، دگرگونی های آب و هوا را مورد بررسی قرار داد.  او کالیفرنیا و آمریکا را رهبر جهان برای برطرف کردن دشواری های محیط زیست دانست.  نخست وزیر پیشین انگلیس گفت تربیت فرزند، سخت ترین مسئله ی زندگی است و بهترین پشتیبان خود را  همسر خود دانست و  آموزگاران را بزرگترین رهبران در زندگی هر انسان خواند.  «بلر» گفت تحصیل و آموزش برای همه شهروندان در کشورهای جهان لازم است. باید استعدادهای نهفته را یافته و پرورش داد.  نخستین درس زندگی هر کودک بایستی ادب و رفتار خوب باشد.  جالب اینکه در دوره ی انتخابات پیش از وزارت او، هنگامی که «مارگریت تاچر» کاندیدا شد، پدرش خندید و سخت بر این باور بود که «هرگز زنی نخست وزیر انگلیس  نخواهد شد»!! شگفتا که «مارگریت تاچر» به نخست وزیری انگلیس رسید و «بلر» از این انتخاب خرسند بود.
ملکه جوان کشور اردن، «رانیا عبدالله» گفت: من بعنوان زن عرب و مسلمان خوب می دانم که زن ها کجا هستند.  باید صدای زنها را شنید و کوشید که راه گشایی برای دشواری های آنان بود.
پروفسور «محمد یونس»، برنده جایزه صلح نوبل، برای مبارزه و پیشگیری از فقر زنان و کودکان در کشور بنگلادش، بانکی بنا نهاده که به زنان نیازمند، بدون بهره وام می دهد.  این بانک به دولت وابسته نیست و با یاری شهروندان سرمایه گذاری شده. پروفسور «یونس» گفت: به دنیایی که آرزوی آنرا دارید فکر کنید و برای رسیدن به این آرزو لیستی آماده کنیدو خواسته ها و نوشته های آنرا انجام دهید تا به آرزو و خواسته خود برسید.  بیاد داشته باشید که می توانید دگرگونی بوجود آورید. 
در ساعت پایانی نیمروز، از سوی خانم فرماندار به پنج بانوی پرتوان و نوآور جایزه ی «مینروا» (خدای صلح در رم قدیم) پیشکش شد که از آنها نام می برم:
«الیس  هریس»: این زن کارتن خواب که در دوازده سالگی زندانی، در چهاده سالگی مادر و در شانزده سالگی خیابان گرد بود، ناگهان به اندیشه ی چاره ای برای دستگیری  از زنانی چون خود  افتاد.  او خانه ی فقیرانه اش را به آسایشگاه زنان سیاه پوست و مکزیکی نیازمند، تبدیل کرد و  باکمک کمی که از شهروندان گرفت توانست در منطقه «WATTS » هشت خانه خریداری و پانزده برنامه سازنده برای مادران و کودکان نیازمند بوجود آورد.  اواز همسایگان پیرامون خود به رایگان کمک گرفته و کلاس های آموزشی گوناگون برای مادران و فرزندان آن ها تشکیل داده و به تربیت آن ها پرداخته و آن ها را روانه کار می کند.  «الیس» و همکارانش را  پدر و مادر «واتس» می نامند.  خانم فرماندار بیست و پنج هزار دلار و جایزه را به ا و پیشکش کرد و «الیس» با شکرگذاری بدرگاه خداوند و اشک شوق صحنه را ترک کرد.
«نانسی پیلوسی»:  اولین زن سخنگوی مجلس نمایندگان امریکا دومین برنده جایزه «منیروا» بود. 
«مورین پنیگتن»، پرستاری است که در کارزارهای عراق مشغول به خدمت بوده، او که بیش از 98٪ زخمی های جنگی را یاری داده، 3600 بیمار را مداوا کرده، در 620 عمل جراحی پزشکان را در اتاق جراحی کمک کرده و 760 زخمی را به بیمارستان های دیگر انتقال داده برنده دیگر جایزه بود.
«کرستی پورتر»: فرزند یک کارگر معدن زغال سنگ در «کنتاکی»، با نوآوری های خود  توانسته است به خانواده های نیازمند غذا برساند.  او به مزرعه ها رفت و از کشاورزان خواست که سبزیجات و میوه های نامرغوب را به زباله دان ها نریزند.  در آغاز ، «کرستی» به تنهایی این تولیدات را جمع آوری و در میان خانواده های تهی دست پخش کرد.  امروز با بکار گرفتن کارگران مهاجر و پرداخت کارمزد کمتری توانسته است کمپانی بزرگی را براه انداخته که یاری دهنده ی مهاجرین و خانواده های نیازمند است. جایزه «منیروا» و کمک هزینه ای به او پیشکش شد.
و سرانجام پنجمین بانوی برنده جایزه، خانم «یونس کندی  شرایور»، مادر خانم فرماندار و خواهر «جان کندی» بود که برای کمک به کودکان عقب افتاده و گشایش سازمان های گوناگون برای تربیت و آموزش آن ها در آمریکا و کشورهای دیگر مورد تحسین قرار گرفت.
در ساعت هفت نیمروز، با ترانه ای که خانم «جوئن بیز» خواند، این روز پر بار و آموزنده به پایان رسید.
امید است بیاد داشته باشیم که همچنانکه «دیگران کاشتند و ما خوردیم»، بتوانیم کشته ای ارزشمند برای آیندگان بجا گذاریم و به ویژه بیاموزیم که «ما» شویم و دستها را بهم داده تا دشواری های زندگی زنان را در جهان بتوان از میان برداشت.