افزایش نیروی نظامی در عراق و خطر حمله به ایران

تیرگی روابط بین ایران و آمریکا و بحران جدیدی که به نظر بسیاری، احتمال درگیری نظامی آمریکا با ایران را زیاد تر کرده است، از چند جنبه قابل توجه و بررسی است. عوامل مهمی که در این راستا تعیین کننده هستند یکی سیاست خارجی آمریکا، دوم شرایط بحرانی عراق و بن بست آمریکا در این کشور و سوم سیاست خارجی ایران و تحریکات علنی و دخالت نظامی ایران در منطقه و موضوع نیروی اتمی است.
سیاست خارجی آمریکا بر اساس یک اصل مهم برنامه ریزی می شود و آن حفظ منافع ملی آمریکاست. این منافع یعنی ادامه برتری نظامی، سیاسی و اقتصادی آمریکا در دنیا که شامل در اختیار داشتن منابع نفتی و ادامه حضور نظامی به ویژه در خاورمیانه می باشد. منافع ملی آمریکا از جنگ دوم جهانی به بعد درغالب دشمنی که آمریکا باید به جنگ آن برود خودنمائی کرده است. مقابله با کمونیسم، جنگ های کامبوج، کره، ویتنام و حتا افغانستان در سال های 80 را می توان به سادگی از طرف دولت آمریکا توجیه کرد. دشمن تنها خطر نظامی ندارد، بلکه خطر ایدئولوژیکی نیز دارد.
از آغاز ریاست جمهوری جرج بوش و با کمک گیری از واقعه 11 سپتامبر، یک تغییر بسیار پایه ای در سیاست خارجی آمریکا به وجود آمد و آن روی کار آمدن «نئوکنسرواتیو» ها یعنی محافظه کارانی بود که تئوری «حمله پیشگیرانه»
Pre- Emptive Strikeرا عرضه کردند. به این گونه، پس از 11 سپتامبر، القاعده و تروریسم به عنوان دشمن جدید آمریکا شناخته شدند. آمریکا به افغانستان حمله کرد و پس از شکست طالبان در افغانستان، دولت آمریکا دشمن شماره یک خود بن لادن را رها کرد و زمزمه حمله به عراق شنیده شد. صدام متهم شد که در پی ساختن سلاح های شیمیایی و بیولوژیکی است که حتی ماهواره های قوی و دقیق آمریکا نیز توانسته اند لابراتورهای آن را کشف کنند. دولت آمریکا همچنین ادعا کرد که به دلیل ارتباط صدام با تروریست ها و رابطه ویژه با بن لادن، مردم آمریکا در این خطر هستند که صدام این سلاح ها را به بن لادن بدهد و او و تروریست های دیگر، با سلاح های شیمیایی و بیولوژیکی به این کشور و مردم آن حمله کنند. آمریکا اعلام کرد برای پیشگیری از چنین خطری به عراق حمله می کند. جنگ آغاز شد، صدام شکست خورد، دستگیر شد، محاکمه و سرانجام اعدام گردید. آمریکا به یکی از هدف های خود که از بین بردن صدام بود رسید، ولی جنگ و خونریزی در عراق ادامه یافت.

اسلام افراطی و برخورد تمدن ها
سیاست خارجی آمریکا به ویژه در 6 سال گذشته بر یک عامل دیگر نیز بنا شده است و آن مبارزه با اسلام افراطی است. تئوری برخورد تمدن ها که از جانب «نئو کنسرواتیو»ها مطرح شد، غرب را در مقابل یک جنبش مذهبی افراطی اسلامی در خطر می دید. شواهدی که در این زمینه ارائه شده است انقلاب ایران، گروگانگیری، حملات تروریستی در نقاط مختلف علیه آمریکا و غرب و به ویژه واقعه 11 سپتامبر است. برخورد تمدن ها همچنین به اینگونه توضیح داده می شود که پروسه جهانی شدن Globalization تغییرات مهمی به همراه داشت از جمله صدور فرهنگ ونحوه زندگی غربی به کشورهای جهان سوم بود. این نحوه زندگی و فرهنگ با موازین سنتی در خانواده ها و جوامع جهان سوم به ویژه کشورهای مسلمان تضاد زیادی داشت. مردم در این جوامع سنت های خود را در خطر می دیدند. تضاد دیگر، رشد سکولاریسم و کاپیتالیسم مدرن بود که با این جوامع همخوانی نداشت. به این ترتیب در این جوامع، به ویژه جوانان، دچار یک خلاء روحی و روانی شدند. همین امر به رشد فناتیسم اسلامی دامن زد. به این دلیل، بازگشت به رسوم زندگی در صدر اسلام در این کشورها تشویق شد و این جوامع با فشار عناصر افراطی به عقب رفتند. از جمله فشار بر روی زنان زیادتر شد و قوانین عقب مانده به مردم این جوامع تحمیل گردید. ازمشخصات مهم فناتیسم اسلامی دشمنی با غرب و نوع زندگی غربی است.
در مقابل این تئوری، برخی از کارشناسان خاورمیانه رشد فناتیسم اسلامی را به این گونه توضیح داده اند:
آنچه که امروز در افغانستان، پاکستان، عراق،لبنان و سرزمین های اشغالی فلسطین و بسیاری نقاط دیگر می بینیم مبارزه مردمی است که خود را تحت ستم می بینند و راه نجات را هم در مبارزه و در زیر پرچم اسلام یافته اند. یکی از دلایل مهم خشم مردم این منطقه و گرایش جوانان به جنبش های افراطی، احساس نا امیدی و عدم عدالت است. در 50 سال گذشته غرب به ویژه آمریکا با پشتیبانی یک جانبه از اسرائیل و حمایت از حکومت های سرکوبگر غربی، مردم خاورمیانه را نسبت به غرب بدبین کرده است. فقر، بیکاری و خفقان سیاسی، جوانان را به سوی عوامل ضد غربی کشانده است. متأسفانه در شرایط فعلی، پیام های مذهبی و سیاسی یکی شده و از دهان گروه هائی بیرون می آید که تنها راه مبارزه با خشونت را در خشونت بیشتر می دانند.

بحران شدید در عراق
در 4سال گذشته، آمریکا قیمت گرانی برای جنگ پرداخته است. بیش از 400 بیلیون دلار خرج جنگ بوده و این رقم روزانه رو به افزایش است. بیش از 3 هزار سرباز آمریکایی کشته و نزدیک به 30 هزار زخمی شده اند. عراق برای این جنگ بهای جانی و مالی بیشتری پرداخته است. نه تنها خانه هاو ساختمانها و شهرها خراب و نابود شده و خدمات پزشکی، آب و برق و سایر خدمات عمومی بسیار اندک است، بلکه مردم امنیت جانی نیز ندارند. بر اساس آخرین گزارش نیوزویک بیش از 2 میلیون عراقی از عراق فرار کرده و بیش از نیم میلیون در داخل عراق آواره اند. درحال حاضر 70٪ از دانش آموزان مدارس ابتدایی به طورمنظم به کلاس نمی روند و روزانه صدها عراقی در بمب گذاریها و یا به دست جوخه های اعدام «ملیشیا» به قتل می رسند.
پرزیدنت بوش در سخنرانی خود اعتراف کرده است که وضعیت عراق به ویژه بغداد تیره، خطرناک و از کنترل خارج است. بوش برای برقراری امنیت در بغداد و ایالت «ال انبار» می خواهد بیش از 20 هزار سرباز را راهی این دو منطقه کند. در حالیکه نمایندگان پارلمان از دموکرات و حتا برخی از جمهوریخواهان مخالف این برنامه هستند.
بحران عراق برای آمریکا، منطقه و جهان خطرناک است. جنگ عراق برکناری و اعدام صدام به اکثریت شیعه قدرت بسیاری داده است . در نتیجه اقلیت سنی با کنار گذاشته شدن «بعثی» ها تمام قدرت و نفوذ خود را از دست داده است. «ملیشیا»ی مجهز و مسلح ارتش «مهدی» به طور سیستماتیک سنی ها را از خانه و کاشانه و محله های خود رانده و چنانچه مقاومت کنند آنها رابه دست جوخه های اعدام می سپارند. در بغداد بنا به گزارش «نیوزویک» سنی ها از قسمت شرقی بغداد که اکثراً شیعه هستند به بخش غربی که سنی نشین است رانده شده اند. هدف پرزیدنت بوش در افزایش نیروی نظامی آمریکا، ابتدا خالی کردن منطقه سنی نشین بغداد از تروریست ها و شورشیان خارجی است. به این معنی که نیروهای نظامی و امنیتی عراق که تقریباً همه شیعه هستند به کمک و پشتیبانی نیروی نظامی آمریکا به محله سنی ها رفته و برای حفظ امنیت در آنجا مستقر می گردند.
یکی از سخنگویان ارتش آمریکا گفت ارتش «مهدی» در این شرایط به نیروهای آمریکایی حمله نمی کند و منتظر می ماند، زیرا ارتش آمریکا با این کار به شیعیان و ارتش «مهدی» کمک می کند. سنی هایی که خود را بدون پشتیبان می بینند، نه تنها دشمنی دیرینه با آمریکا پیدا خواهند کرد، بلکه به خشونت و انتقام جوئی بیشتر متوسل خواهند شد و این فرصت تازه ای برای «القاعده»است که به کمک برادران سنی خود بیاید.
آمریکا به خوبی واقف است که به طور ناخواسته، با جنگ عراق و اشغال این کشور، شاید یکی از خطرناکترین حکومت های مذهبی و شیعه را در منطقه به وجود آورده است. عراق کشور جوانی است که در حدود نیمی از جمعیت آن زیر سن 18 سال است. این جوانان از کودکی جنگ و خشونت را تجربه کرده اند. جنگ با ایران، جنگ اول آمریکا و عراق و سپس جنگ خونین دوم...
دانشمند فرانسوی«گیلس کِپل » Gilles Kepel در کتاب خود «جهاد، خط اسلام سیاسی» هشدار می دهد که این جوانانی که در ترس و خشم بزرگ شده اند، شورشیان بی دلیل خواهند بود. اگر صلح در منطقه به وجود نیاید، دایره خشونت ادامه خواهد داشت. بسیاری از کودکان ونوجوانان امروز در عراق شاهد صحنه های فجیع و خشونت آمیز بوده اند، بسیاری خانواده های خود را ازدست داده و یا آواره شده اند. اینها شبیه آن یتیم های افغانی هستند که بعد از جنگ روسیه، به طالبان پیوستند. اگر چه پرزیدنت بوش به اشتباهاتی که در عراق شده است اعتراف کرده، ولی او و بسیاری از نزدیکان وی معتقدند که ایران مسئول ادامه خشونت در عراق است

خطر حمله به ایران
دشمنی بین ایران و آمریکا به ویژه از زمان گروگانگیری شروع شد.در طی این سال ها شعارهای مرگ بر آمریکا و مرگ بر اسرائیل هم همچنان ادامه داشته است. در حقیقت جمهوری اسلامی ایران، اولین حکومت مذهبی افراطی بود که بقای خود را تا حد زیادی در مخالفت و دشمنی آشکار با غرب، به ویژه آمریکا دید. هر نوع تلاش برای برقراری روابط صلح آمیز و یا مذاکرات بین دو کشور بی فایده بوده است. در سال های 80 وقتی اسرائیل به لبنان حمله کرد، یک فرصت استثنایی برای ایران بود که با کمک های مالی و نظامی به جنگجویان شیعه، گروه حزب الله را به وجود آورد. ایران به این ترتیب اولین پایگاه سیاسی مذهبی خود را در خاورمیانه ساخت. ایران از ابتدای انقلاب به فلسطینی ها در مناطق اشغالی کمک می کرد و پس از تشکیل گروه «حمس»، ایران از این گروه پشتیبانی کرد. در دوران کوتاهی، تنش بین ایران و آمریکا کم شد و آن به ویژه دوران ریاست جمهوری خاتمی بود. آمریکا امیدوار بود که خاتمی نقش «گرباچف» ایران را بازی کرده و به کمک اصلاح طلبان قدرت را در ایران به دست بگیرد. خاتمی نه تنها نتوانست به وعده های خویش عمل کند، بلکه جانشین او احمدی نژاد و دشمنی آشکار او با آمریکا و اسرائیل موجب شد که جناح تندرو در حکومت اسلامی قدرت را تماماً در اختیار بگیرد. سیاست های تند و تحریک آمیز احمدی نژاد در مقابله با آمریکا و اسرائیل به بحران روابط ایران و آمریکا افزود. دو عامل مهم دیگر به این بحران دامن زده است: یکی برنامه های اتمی ایران و دیگری دخالت های ایران در جنگ عراق است. شواهد زیادی وجود دارد که ایران از شروع جنگ عراق به شیعیان کمک های مالی و نظامی داده است. پرزیدنت بوش در سخنرانیهای اخیر خود اعلام کرد که ایران نه تنها به «ملیشا»ی عراق کمک می کند، بلکه بمب هایی که سربازان آمریکایی را در جاده ها به قتل می رساند در اختیار جنگجویان شیعه می گذارد. یکی از برنامه های پرزیدنت بوش این است که فعالیت های ایران را در مرزهای عراق زیر نظر بگیرند. در حال حاضر، دو ناو جنگی آمریکا در آب های خلیج فارس قرار دارند. پرزیدنت بوش، معاون او «چینی» و «کاندولیسا رایس» وزیر خارجه، همگی بر این عقیده اند که ایران خطر بزرگی برای عراق، خاورمیانه و دنیاست. دلایلی که آمریکا برای مقابله با خطر ایران ارائه می دهد علاوه بر موضوع اتمی شدن ایران، پشتیبانی ایران از «ملیشا»ی شیعه و دامن زدن به جنگ داخلی بین شیعه و سنی است. آمریکا معتقد است در صورت جنگ همه جانبه بین شیعه و سنی در عراق، ایران به کمک شیعیان خواهد رفت و کشورهای عرب و سنی همسایه مانند عربستان، کویت، مصر و اردن به ناچار به کمک سنی های عرب در عراق خواهند آمد. این جنگ هیچ برنده ای ندارد، زیرا اسرائیل نیز در چنین شرایطی درگیر شده و کشتار وخونریزی برای سال ها ادامه خواهد داشت. در این میان، منابع ذیقیمت نفت در منطقه به خطر جدی خواهند افتاد. در دو سال باقیمانده از ریاست جمهوری بوش،حمله به ایران و یا بمباران مناطق ویژه ای در ایران، یک احتمال قوی است. تئوری حمله پیشگیرانه در اینجا نیز به خوبی قابل اجرا است و شکی نیست که پی آمدهای چنین سیاستی برای ایران، عراق، خاورمیانه و دنیا فاجعه آمیز است. ¤