ایرانیان خارج ایرانیان داخل

آیا هیچ فکر کرده اید که وظیفه ما ایرانیان مقیم آمریکا در قبال ایرانیان داخل کشور و ایران چیست؟  آیا اصولاً کاری از دست ما ساخته است؟
تا آنجاییکه من می دانم، بسیاری از ایرانیان مقیم آمریکا با وجود گذشتن سال ها از مهاجرت شان، هنوز به فکر ایران و مردم داخل ایران هستند.  بدون شک، وقایع چند سال گذشته و مسایل کنونی بین آمریکا و ایران ناخودآگاه هر روز ما را به فکر ایران و مسایل داخلی آن می اندازد.
شاید شما هم مثل من گاهی اوقات احساس ناتوانی می کنید که در این جریانات کاری از دستمان ساخته نیست.  البته در میان ما گروه هایی هستند که بسیار فعال بوده و به قول خودشان در حال «مبارزه» می باشند.
در این نوشته من به این موضوع که آیا «مبارزه» این گروه تا چه حد مؤثر بوده و چه نتیجه عملی برای مردم ایران داشته کاری ندارم که این خود مبحث طولانی است.
تا آنجایی که من میدانم، اکثر ایرانیان مقیم آمریکا انسان های موفقی هستند و دوست دارند که در حدود امکانات خود، کمکی به هموطنانشان در ایران بکنند. آنها علاقه خاصی برای پیوستن به این و یا آن گروه سیاسی نداشته و لزوماً علاقه و اعتمادی هم به حکومت فعلی ایران ندارند.
راستی تکلیف این گروه که به نظر من اکثریت ایرانیان مقیم آمریکا را تشکیل می دهندچیست؟
به نظر من، همگی ما می توانیم در حد توانایی خود کارهایی انجام دهیم که به نفع ایران و مردم ایران باشد.
چندین راه که به نظرم میرسد به طور خلاصه مطرح می کنم.  مطمئن هستم که شما هم می توانید نظرات خودتان را به این لیست اضافه کنید.  در صورت تمایل لطفاً نظرات خود را برای من  email کنید.  البته این پیشنهادات آنقدر ابتدایی هستند که شاید برای شما توضیح واضحات باشد.
  از قدیم گفته اند «چراغی که به خانه رواست به مسجد حرام است.» به نظر من اولین اقدامی که هر کدام از ما می توانیم انجام دهیم کمک به خانواده و نزدیکان خودمان، چه در آمریکا و چه در ایران می باشد.  هیچ فکر کرده اید که صد دلار در ماه چه کمک بزرگی برای برادر و یا خواهر شما که در ایران با مسایل مالی و تورم و گرانی سرسام آور دست و پنجه نرم می کند می باشد؟  انجام این کار، یک وظیفه شخصی بوده و هیچ ربطی به دولت و یا نهادهای دولتی در ایران و یا آمریکا ندارد.
بعد از خانواده و نزدیکان، کمک به ایرانیان نیازمند، چه در آمریکا و چه در ایران یکی از راه هایی است که ما  می توانیم مؤثر باشیم.  این نویسنده شخصاً با تعدادی از ایرانیان نیازمند در آمریکا آشنایی داشته و باعث افتخار است که دیده ام چگونه دیگر هموطنان به کمک آنها آمده اند.  اگر خاطرتان باشد،چندین ماه پیش مقاله ای تحت عنوان «ایرانیان نیازمند در آمریکا» نوشتم که خوشبختانه مورد استقبال عده زیادی قرار گرفته است و بزودی نتایج آن را در همین رسانه به اطلاع همگان می رسانم.
آیا مایلید به یک نیازمند در داخل ایران کمک کنید، ولی به سیستم و یا نهادهای داخل ایران اعتماد ندارید؟!   در اینصورت، این کار را به نزدیکان و یا  افرادخانواده و دوستان خود در ایران بسپارید. آن ها مطمئناً بهتر از ما قادر به شناسایی و کمک به نیازمندان می باشند.  بد نیست بدانید که صد دلار در آمریکا، وسایل آموزشی سالیانه یک دانش آموز را در ایران تأمین می کند.
البته اگر مثل من کمی خوشبین باشید و به سازمان ها و نهادهای غیرانتفاعی در آمریکا و ایران اعتماد می کنید، در آنصورت می توانید به این نهادها یا کمک مالی کنید و یا اینکه بطور افتخاری (Volunteer) کمک کنید.
خوشبختانه، مامرتباً شاهد تشکیل نهادهای جدید غیرانتفاعی در آمریکا و ایران هستیم و اگر خوب در مورد هر کدام تحقیق کنید مطمئناً نهادی که با عقاید و طرز فکر شما نزدیک باشد را پیدا خواهید کرد.
این نهادها در بسیاری از مسایل فرهنگی، اجتماعی، خیریه و مذهبی به دیگران کمک می کنند.    بد نیست بدانید که کمک مالی به بسیاری از این نهادها شــامل معافیت مالیاتی نیز می شود. یعنی (Tax    Deductable)هستند
از آنجایی که ایرانیان مقیم آمریکا به طور کلی در کارهای حرفه ای و بازرگانی خود موفق می باشند یکی از بهترین و شاید آسانترین راه کمک به ایرانیان و ایران، انتقال اطلاعات و تجربیات به هموطنان داخل  کشور است.
از آنجایی که انتقال چنین تجاربی شاید ناخودآگاه به قسمتی از  تشکیلات دولتی ایران مربوط شود و عده ای علاقه خاصی به دولت و نهادهای دولتی داخل ایران ندارند، بهتر است در این مورد با دیگران مشورت کنیم.
به نظر من انجام چنین کارهایی مسلماً یک امر کاملاً شخصی می باشد و بستگی کامل به سلیقه و طرز فکر هر فرد  در مورد ایران دارد.  برای مثال اگر شما تجربه خوبی در سد سازی و یا جاده سازی و یا کارخانه سازی دارید، بی شک کمک شما به انجام بهتر چنین پروژه هایی، کمک به ملت ایران است.  و یا اگر شما در مدیریت رستوران، فروشگاه و غیره تجربیات خوبی دارید، انتقال آن به دوستان و یا آشنایان در ایران شاید کمکی به آنان باشد.  بطور قطع دولت ها می آیند و می روند، ولی یک سد، یک کارخانه و یک جاده خوب، سرمایه ملی ما می باشد و متعلق به رژیم خاصی نیست.  تأسیس یک مدرسه، دانشگاه و یا بیمارستان از جمله پروژه هایی است که افراد می توانند به هموطنان خود در ایران کمک کنند.
ناگفته نماند که گروهی از «مخالفان» دولت فعلی، مشارکت و انجام چنین کارهایی را کمک به دولت ایران می دانند.
همانطور که گفته شد این نوع مشارکتها کاملا بستگی به طرز فکر اشخاص دارد. به نظر من اگر پیش شرط ما برای کمک به ایران و ایرانیان تغییر وضع موجود باشد، شاید باید سال های سال منتظر بمانیم. بهتر است از خود بپرسیم با وجود شرایط فعلی و با توجه به واقعیات موجود، وظیفه  عملی ما در مورد ایران و ایرانیان چیست؟  به یاد بیاوریم که وقتی زلزله خانمانسوز «بم» رخ داد چه حال و وضعی داشتیم.  من به خوبی بیاد دارم که چگونه ایرانیان مقیم خارج به کمک هم میهنان خود شتافتند و و چقدر کنجکاوم که بدانم آیا این کمک ها به افراد نیازمند رسید یا خیر.
سال ها پیش از این، وقتی در ایران زندگی می کردیم، اگر اتومبیلی وسط خیابان دچار مشکلی می شد، به وضوح متوجه می شدیم  که دیگران، بدون آنکه بدانند راننده کیست، چه مذهبی دارد و یا به چه  گروه و یا سازمانی متعلق است، بلافاصله به کمک اتومبیل و راننده آن می شتافتند.  این نوع رفتار یکی از بهترین نشانه های هویت ایرانی ماست.
به امید آنکه با داشتن چنین هویت و اخلاق خوب به کمک هموطنان خود در آمریکا و ایران بشتابیم.▪