پایان رکود و آغاز پیروزی

گروه مخالف آزادی زنان، پس از مبارزه ای سرسخت با سازمان و طرفداران حق رأی سرانجام توانستند سازمان مخالف آزادی را پایه گذاری کنند تا بتوانند پا به پای آزادیخواهان به مبارزه به پردازند و سدی برای پیشرفت آنها باشند.  دریغا که با گذشت زمان بسر در گمی بزرگی رسیدند.  زیرا به باور آنها، از سوئی بهترین جایگاه زن خانه و بالاترین وظیفه او خانه داری و پاسداری خانواده بود.  و از سوی دیگر برای مبارزه با آزادیخواهان، بایستی از این جایگاه مقدس بیرون آمده پا به میدان سیاست گذارند و این دو ایده با هم همخوانی نداشتند.
آنها بناچار بایستی به فراخوان و فراداد و گردهمائی دسترسی می داشتند تا بتوانند رأی خود را به پارلمان برسانند.  بر این پایه، با فراخوانهای چند نفری به گروهای بزرگتر تبدیل شدند و با پایه گذاری سازمان مخالفان، در سال 1911 با شعار همیشگی و تکیه کردن به وجود زن در خانه و مقام ارزشمند مادری به مبارزه پرداختند.  این گروه بیشتر از سوی صاحبان کالا، بازرگانان، کمپانی های گوناگون و کارخانه داران سازنده ی نوشابه های الکی پشتیبانی می شدند و نیاز مالی آنها نیز بدینوسیله فراهم می شد.  این سرمایه داران می دانستند که اگر آزادیخواهان روی کار آیند، نخستین اراده ی آنها، پیشگیری و مبارزه با استفاده از نوشابه های الکی و بکار گرفتن زن و کودک نوجوان، با مزد بسیار اندک و یا با بیگاری خواهد بود.  بدین روی، از هیچگونه کمک مالی و همیاری با مخالفان آزادی دریغ نداشتند.
گروه آزادیخواهان، بیشتر از سوی سیاستمداران، روشنفکران، قانونگذاران و وکلای سرشناس حمایت می شدند.  روشن است که رأی این دسته از شهروندان در پارلمان پیشبرد بیشتری داشت.  با این دوگانگی اندیشه و فکر، بین دو گروه مبارز، رفته رفته پیشرفت مخالفان کم رنگ شد.  آنها سرانجام پذیرفتند که شعله های آزادی به زندگی همه ی زنان در جامعه روشنائی خواهد بخشید و با حمایت قانون، زنان و کودکان به حقوق اجتماعی بهتری خواهند رسید.  این دگرگونی بدون حق رأی زنان و برابری اجتماعی آنان با مرد فراهم نخواهد شد و براستی زن سزاوار چنین پیشرفتی است.  با بدست آوردن آزادی، زن، مادر، همسر و شهروند بهتری خواهد بود.
با کناره گیری مخالفان، زنان آزادیخواه از نسل جوان و پر نیرو، مبارزه ی مادران و پایه گذاران سازمانهای آزادی زنان را پی گیری کردند.
پس از بدست آوردن رأی مخالفان و همکاری آنان، آزادیخواهان بایستی سنگ دیگری را از این گذرگاه بر می داشتند و آن همفکر و همدست کردن شهروندان در استانهای مختلف آمریکا بود که خود مبارزه ی بسیار پر بها و سختی بود.  سازمان آزادیخواهان 400 متینگ، سخنرانی و فراخوان تشکیل داد تا توانست قانونگذاران را برای بدست آوردن رأی« الکتوریت»  و 300 فراخوان برای درخواست کمک از رأی رهبران جمهوریخواه و دمکرات برپاداشت و بیشتر این گردهم آیی های پربها و زحمت با دستاورد منفی رو برو می شدند.  سرانجام استان «ویومینگ»، در سال 1890 به جمع آزادیخواهان  پیوست و این نخستین استان بود که به سود زنان با سازمان به همکاری پرداخت.  پس از این رویداد، سه استان، «کلرادو» در 1893،« آیداهو» و «یوتا» در 1896 با سازمان همفکری کردند و تا 1910 استان دیگری دست یاری پیش نیاورد.  زنان با کوشش خستگی ناپذیر، سفرها، فراداد و سخنرانی های پر تلاش و پر بها را در استانهای مختلف پی گیری کردند.  تا توانستند رأی استان «واشنگتن» در سال 1910 و کالیفرنیا را در 1911 بدست آورند.
پیروزی زنان در به دست آوردن رأی کالیفرنیا به آنها نیروی نوینی داد و نسل جوان مبارز را بروی کار آورد.  «مآد وود پارک» یکی از سران سازمان در سخنرانی خود در «ماساچوست» گفت:
«پیشرفت و پافشاری در بدست آوردن رأی استانهای بزرگ هم پیشرفت در قانون فدرال بود و هم از کار و زحمت سازمان کاست». (2)
در نیویورک, «هریوت استنتون بلاچ» دختر «الیزابت استنتون»، نخستین کارناوال را براه انداخت، و در خواست کرد که خواسته های زنان بصورت قانون فدرال پذیرفته شود.  در پی این جنبش ها، زنان با نفوذ بیشتر در همه ی استانها، تغییر قانون اساسی را بسود آزادی زنان، از سیاستمداران در خواست کردند.
گروه آزادیخواهان از نسل جوان خواهان آزادی های بهتر و بیشتری برای زنان بودند و بدین روی «سازمان آزادیخواهان نوین» را که بیشتر پیرو زنان آزادیخواه در انگلیس بود پایه گذاری کردند.
در انگلستان در سال 1905 فراخوان بزرگی از سوی «املین پن هارت» و دو دختر او، «کریستابل» و «سیلوا» پایه گذاری شد که به فرمان آنها در این فراخوان، زنها به خیابانها ریختند و با شکستن شیشه های ساختمانهای دولتی و پرتاب سنگ خشم خود را نشان دادند.
در آمریکا، گروهی که از اندیشه و ایده ئولوژی این سازمان پیروی می کرد، با اینگونه مبارزه ی خشونت آمیز که بوسیله ی نیروی نظامی خاموش می شد مخالفت کرد و از سه تاکتیک بزرگ سود گرفتند.  نخستین تاکتیک، حمایت از دو حزب جمهوریخواه و دمکرات بود تا بتوانند رآی آنها را بدست آورند.  دیگر سیاست آنها، فرادادهای پی در پی در میان مردم، شهروندان و استان های مختلف، و آخرین تاکتیک، اعتصاب و دست کشیدن زنان از کار برای نشان دادن نیاز اجتماع به نیروی آنان بود.  با این چالش ها که به یک دوره ی ده ساله (1920-1910) انجامید، زنان کوشیدند درخواست خود را به قانون فدرال بیافزایند و در 1910 خواستهای خود را زیر عنوان «قانون سوزان آنتونی» (زن مبارز پایه گذار آزادیخواهی) برای افزودن به قانون اساسی به پارلمان ارائه کردند.
بیشتر قانونگذاران در  48 استان در پائیز 1919 گرد هم آمدند تا درباره ی پذیرش قانونی «رأی زنان» تصمیم گیری کنند.  در این گرد هم آیی 22 استان به آسانی درخواست ها را پذیرفتند و قانونی شناختند.  این پیروزی، و قانونی شدن خواسته ها، نوع دیگری از کار و مبارزه به دنبال آورد.  زیرا در 36 استان که همراهی خود را اعلان کرده بودند، آزادیخواهان بایستی پاسخگوی پرسش های سیاسی و اجتماعی مختلف، به قانونگذاران با شخصیت و منش های مختلف در استانهای مختلف بودند.  برای پیروزی در این کار تشکیل سازمان جدیدی با انتخاب یک نمایند ی مبارز از سازمان زنان هر استان لازم به نظر می رسید.  این سازمان در 1919  به سرپرستی خانم «کری چپمن کات» آغاز به کار کرد.  مشکل بزرگ این سازمان، مبارزه با استان های جنوبی بود که با حق رأی زنان مخالفت می کردند و از همه مهمتر استان تنسی بود که از پذیرش خواسته های آزادیخواهان سرباز می زد.
بدست آوردن  رأی استان «تنسی» و «اوکلاهما» نیاز به گفتگو، زمان و هزینه  بسیار داشت ولی آزادیخواهان پس از سه هفته به نتیجه رسیدند.  یک هفته پس از این پیروزی، لایحه امضاء شده و آماده از سوی همه استان های امریکا برای گرفتن حق رأی و آزادی زنان توسط خانم «گات» در 26 ماه آگوست سال 1920 به «واشنگتن دی سی» رسید.  او بی درنگ به دفتر وزیر امور داخلی تلفن زده ولایحه را پس از چند لحظه به امضای وزیر رساند و بدین روی، کوشش هفتاد ساله زنان با گرفتن یک امضاء به پیروزی رسید.
1- Brenda Stalcup, Women Suffrage, p. 158
2- Ibid, p. 171
3- Collins Gail, American Women, Harper Collins Publishings Inc.  New York, 2003