جادوی همصدايی

جادوی همصدايی /



جادوی همصدايی ديوار شب گشايد/
قشر غليظ وَهـم از انديشه ها زدايد/

سی سال مام ميهن ،در بهت ماند و شيون/
آزادگی کنونش ،گويد هر آن چه بايد/

آن را که یأس و يغما، پوشاند روی زيبا/
با همت جوانت نـَک روی خود نمايد/

در انتظار بوديم، در انتظار روزی/
کين گونه دست همت از قعر شب برايد/

عمری گذشت بر ما، بر ما که سبز بوديم/
در سرخ وقت ميهن، تا سرخی اش بپايد/

افسوس جوی خون را،شيدايی جنون را/
آن روز کس ندانست، قدری چنان که بايد/

شد جملگی پريشان، در تو به توی حرمان/
افتاد آرزومان در تنگنای "شايد".../

اينک ولی پيامت،سر سبزی مرامت/
بر واژه ها نشسته، بس شعر می سرايد/

بگشوده ای پر و بال ای شاخه ی جوانسال/
در بطن بيت سرخی کز جان من برآيد/

باليدنت مبارک ای زاده ی سياوش/
شوريدنت چون آتش، باشد که شب گشايد/

ويدا فرهودی /
٢٥ خرداد /١٣٨٨