سوزان انتونی در پیشگاه داور

سوزان انتونی در پیشگاه داور
دکتر درخشنده صادقی

«سوزان آنتونی» نخستین زن امریکایی است که برای نخستین بار در روز 18 نوامبر 1872 رأی بصندوق انداخت و پس از دو هفته در پی شکوه و درخواست روزنامه  نگاران و شهروندان، او و چهارده زن همرزمش بزندان روانه شدند.  در 23 دسامبر همانسال برای رسیدگی به گناه آنان که قانون شکنی بود، دادگاهی تشکیل شد و پس از کوشش وکیلان، چهاده زن همکارش با رأی دادگاه و با پرداخت پانصد دلار سپرده، از زندان آزاد شدند و «سوزان» چون از پرداخت این سپرده مالی خودداری کرد، بزندان برگشت.  داور برای گوشمالی بیشتر «سوزان» سپرده را به هزار دلار بالا برد و« آنتونی» از پرداخت روی گرداند.  سرانجام پس از گفتگوی فراوان، وکیلش پول را پرداخت و ناخواسته، «سوزان» از زندان آزاد شد. (1)
با پذیرفتن رأی دادگاه و پرداخت سپرده ی مالی، «سوزان»، شانس شکایت به دادگاه عالی را از دست داد، ولی از کوشش و مبارزه باز نماند و تا روز داوری، سخنرانی ها و سفرهای سیاسی خود را به بخشهای مختلف در شهر «منرو»  پیگیری کرد.
چون زمان انتخابات محلی رسیده بود او بار دیگر در انتخابات شرکت کرد و رأی بصندوق ریخت.  کوشش و سخنرانی های او چندان در شهروندان اثر گذاشت که داور در خواست کرد تا دومین بازپرسی از او در شهر دیگری انجام شود، زیرا بیم آن می رفت که «سوزان» با توانایی چشم گیر خود در سخن راندن، رأی اعضاء دادگاه را به سود خود بدست آورد.
سرانجام در 23 ماه می 1872 دادگاه بجای شهر «منرو» در« انتاریو» تشکیل شد.  شب پیش از بازپرسی« آنتونی» آخرین سخنرانی را در« آنتاریو» ارائه کرد که بسیار بدلها نشست.  روز بعد، دادرسی آغاز شد و «هنری سلدن»  وکیل سوزان سه ساعت بدفاع از او پرداخت و خاطر نشان کرد که او تنها شاید قانون رأی دادن زنان را شکسته باشد و جرم جنایی ندارد که او را زندانی کنند و یا به پرداخت این سپرده ی مالی هنگفت وا دار شود.  در این زمان وکیل دادگاه« آنتاریو» بسخن درآمد و پس از گفتمان فراوان بین دو وکیل، «هانت» قاضی دادگاه ناگهان نامه ای از جیب بیرون کشیده و روی به شرکت کنندگان در دادگاه چنین خواند:
«در پیگیری ویرایش های چهارده و پانزده قانون اساسی امریکا، بایستی روشن کنم که در هیچیک از آنها، سخنی از شرکت زنان در انتخابات گفته نشده و بدین روی «سوزان آنتونی» بجرم قانون شکنی یا بزندان روانه و یا با پرداخت سپرده ی مالی آزاد خواهد شد». (2)
این داوری بسیار نابجا که پیش نویسی از سوی داور خودکامه بود و نه رأی دهندگان شورا در دادگاه، «هنری سلدن»، وکیل «سوزان» را بسیار آشفته کرد و آنرا نپذیرفت.  پس از «هنری»، «سوزان» پروانه ی سخن گفتن خواست ولی در خواست او رد شد.  بهر روی او بسخن گفتن آمد و جسورانه روی بسوی داور کرده و گفت:
«با احترام به آقای داور، باید یادآوری کنم که من «سوزان آنتونی»، هرگز هزار دلار سپرده را نخواهم پرداخت و امیدوارم در این راستا اعضاء شورا شعار و هدف اصلی انقلاب امریکا را که «پایداری و بردباری در برابر ستم و زورگویی و اطاعت از خداوند است» بیاد داشته باشند.  و من همچنان پایدار خواهم ماند و سپرده را پرداخت نخواهم کرد» (3)  و او خود را برای بازگشت بزندان آماده کرد.  خوشبختانه، داور نتوانست او را بزندان باز گرداند چون زن بود، و زیر پوشش بخشی دیگری از قانون اساسی قرار می گرفت.  تنها چاره برای پیروزی داور شکایت به دادگاه عالی بود. 
این ماجرا در سال 1875 به دادگاه عالی کشیده شد ولی این دادگاه نیز از ارائه رأی خودداری کرد چرا که این رویداد مشکل محلی بود و نه دادگاه عالی.  با دریافت چنین پاسخ از سوی دادگاه عالی «سوزان» نه بزندان برگشت و نه سپرده ی مالی هنگفت را پرداخت.
کوشش چندین ساله ی «سوزان آنتونی» و «الیزابت استنتون» برای پایه گذاری سازمان و جنبش آزادیخواهانه ی زنان امریکا، با این رویداد برای زمانی کوتاه خاموش و آرام ماند. 
سالهای (1910 - 1896) در تاریخ این جنبش، سالهای آرامش و ایستایی است چرا که قانونگذاران، رهبران دینی، بازرگانان، سیاستمداران و مهاجرین جدید، همه نگران از نیرومندی و خود مختاری زنان و سر پیچی از فرمان آنان، با این جنبش سر به مخالفت برداشتند.
 از سوی دیگر زنان از بیم زندانی شدن، رسوایی و پرداخت سپرده ی مالی (که بیشتر پدر یا شوهر می پرداخت)، از پشتیبانی پیشگامان جنبش کناره گرفتند و رفته رفته طرفداران جنبش جای خود را به گروهی از مخالفان دادند.
هم چنین فرسوده شدن توان و نیروی جوانی رهبران چون« الیزابت استنتون»، «لوسی استون» و «سوزان آنتونی»، به آرامش این دوران کمک کرد.  چندی نگذشت که «لوسی» در 72 سالگی در سال 1893،« استنتون» در 74 سالگی نه سال پس از او  «سوزان» در 78 سالگی در 1906 در گذشتند.
مبارزه آنان برای رسیدن به آخرین آرزوی زنان که بدست آوردن حق رأی دادن بود از سوی فرزند و فرزند زادگان و همفکران آنان پی گیری شد.  کوشش زنان برای شرکت در انتخابات به افزایش قانون نوینی به قانون اساسی امریکا، زمان بیشتر، و نیروی انسانی تازه نفس و جوانتری نیازمند بود.
ناتمام

1) Carol Russt Nash, the fight for women,right to vote in America History.  Enslow Publishers, INC. Berkeley Heights, NJ, USA. p. 38
2) Ibid, p. 39
3) Idid