Body of Lies گلشیفته فراهانی و ...

Body of Lies
 گلشیفته فراهانی
و ...
آمریکایی ها اصطلاحی دارند که معادل فارسی اش «روانشناسی معکوس» معنی می دهد.  به عبارتی، برای ترغیب عموم به یک موضوع، جنبه عکس و یا منفی آن را مطرح می کنند، تا افراد درباره آن موضوع و یا شخص کنجکاو شوند.  معمولاً هم این روش یا تاکتیک مؤثر است، چون از اوائل رژیم جدید، در سینمای ایران به کار رفته و همواره هم موفق بوده است.  نمونه بسیار است: گبه ( که در زمان ساختن اش گفته شد در توقیف است و جنجالی پیرامونش به پا شد که چیزی نداشت تا توقیف شود)، یا «دو زن» و کارگر دانش «تهمینه میلانی» (که حکم اعدامش هم صادر شده بود... و حتی کارگردان های آمریکایی برای آزادی او پای ورقه هایی را هم امضاء کردند!)، یا فیلم «مارمولک» (که برای خنک کردن دل ایرانیان خارجه نشین ساخته شد ،ولی هدفش فروش عظیم آن بود که چنین نیز شد!).  این ها صرفاً تاکتیک های تبلیغاتی است که گردانندگان دولتی سینمای ایران با دانش به «روانشناسی معکوس» به کار گرفته اند که چون موفق و مؤثر بوده، آن را باز  هم در مورد «گلشیفته فراهانی» بازیگر فیلم بادی اف لایس بکار بردند که مجدداً سرو صدا ایجاد کرد و این بازیگر و فیلم، سر زبان ها افتادند که بهترین تبلیغی بود که برای یک فرد یا اثری می شد انجام داد.



اما فیلم
 Body of Lies
فیلم را «ریدلی اسکات» کارگردان انگلیسی فیلم های اکشن دار( Alien-1979)، (بلید راند- 1982)، (باران سیاه- 1991)، (تلما و لوئیز- 1991)، (گلادیاتور- 2000)، (سقوط بلک هاک -2001) و...ساخته که در ساختن فیلم های هیجان انگیز سابقه طولانی دارد.
داستان فیلم درباره فعالیت های سازمان «سیا» در منطقه خاور میانه، در عراق و کشورهای منطقه و فعالیت های القاعده است.
آن چه فیلم عرضه می کند، بر پایه دروغ هایی است که سازمان «سیا» برای به ثمر رساندن مقاصد خود به کار می گیرد.  پس زمینه منطقه خاور میانه هم به خاطر حوادثی که هنوز در آن در شرف وقوع است، به فیلمساز امکان می دهد تا حد اکثر استفاده را  از محیط و تأثیر آن بر تماشاگر  بنماید.
«لئوناردو کاپریو» یک مأمور «سیا »است که به زبان عربی تکلم می کند.  ريیس او «راسل کرو» که مردی خانواده دار و پدر و شوهری مهربان و مسئول است و کلیه مأموریت های ما فوق سری را از واشنگتن اداره می کند و دایماً با «کاپریو» در تماس است تا اقدامات او و دولت آمریکا در منطقه به نتیجه برسد، از بردن فرزندانش به مدرسه یا شرکت در بازی «بیس بال» آنها و حتی بردن کودکش به دستشویی غافل  نیست.  چهره یی که «ریدلی اسکات» از این شخصیت ترسیم می کند، یک ماشین (ربات) پروگرام شده است که خواسته ی دولتش را به نحو احسن انجام می دهد.
در آن سو، مأمور پیاده ی این شطرنج، با امکانات وسیعی که دستگاه های امنیتی آمریکا در اختیار دارد، به از بین بردن موانع انسانی مشغول است تا این که خود در جایی به دام می افتد و نظیر کسانی که به آنها شکنجه می دهند، مورد شکنجه قرار می گیرد.  در این حول و حوش، «کاپریو»، عاشق پرستاری می شود که او را در یکی از این مأموریت ها که زخمی شده مداوا می کند، و فیلم نظیر آثار مشابه، با کناره گیری او از سازمان و پیوستن به دختر مورد علاقه اش پایان می گیرد.
آنچه فیلم به نمایش می گذارد، جدا از انفجارهای بی حد و شمارش که نتیجه مأموریت های انتحاری، و این که چگونه دولت های منطقه مستقیماً با دولت آمریکا و سازمان های امنیتی  آن همکاری دارند (که موضوع تازه یی نیست)، صرفاً صحه ی مجددی است بر بلبشو بودن منطقه که هیچکس نمی خواهد صلحی در آن جا حاکم شود.  حتی «راسل کرو» در جایی می گوید: «کی به خاور میانه اهمیت می دهد؟» یا «در خاور میانه چیزی نیست»... که منظورش اینست که این خطه ارزشش را ندارد تا از این وضعیت بیرون بیاید و بهتر همان که در گرداب خود غوطه ور بماند.
«ریدلی اسکات» قصد ندارد مسایل منطقه یی یا سیاسی را بجز استفاده از موقعیتی که زمان داستان و بک گراند منطقه برای ایجاد یک فیلم پر تحرک در اختیارش قرار می دهند، مطرح کند.  سبک فیلمسازی او هر چند مسایل سیاسی را به میان می کشد، صرفاً بهره برداری برای ایجاد اکشن است.  برای همین، نمی توان فیلم های او را در رده ساخته های سیاسی قرار داد،  هر چند ممکنست چنین مسایلی را مطرح کند.  تا این حد، آثار او موفق و تماشایی است و تماشاگر ان فیلمهای پر تحرک را خوش می آید.  اما برای تماشاگر جدی تر، که به ورای این صحنه های پر هیجان نگاه می کند، فیلمهای او فاقد بنیادی مسئولانه است که از چنین موضوعاتی صرفاً سوء استفاده می کند و قصد ندارد به کنکاش یا موشکافی مسایلی که مطرح می کند بپردازد.
این دومین فیلم در ماه های اخیر است که درباره خاور میانه با بودجه یی عظیم از هالیوود صادر می شود.  فیلم نخست «پادشاهی» بود  که وقایعش در عربستان سعودی اتفاق می افتد.
, یکایک کشورهای منطقه را بجز ایران در بر می گیرد، و ایران را هم از طریق یک شخصیت ایرانی (پرستار ایرانی ساکن اردن که می  گوید از  پدری ایرانی است) به جمع این کشورها می افزاید
Body of Lies
درباره جنجالی که پیرامون «گلشیفته فراهانی» ایجاد گردید که بعد از ساختن این فیلم ممنوع الخروج اعلام شد، بالطبع خیلی ها را به این فیلم جلب کرد که دستگاه های تبلیغاتی-دولتی سینمای ایران، مجدداً نقش خود را به خوبی بازی کردند!
«گلشیفته فراهانی» ضمناً دختر «بهزاد فراهانی» بازیگر و کارگردان تئاتر و خواهر «شقایق فراهانی» بازیگر است.  فیلم نخست او «درخت گلابی» به کارگردانی‌ «داریوش مهرجویی» بود که در سن 14 سالگی بازی کرد.  فیلم های دیگرش: «بوتیک»، «سنتوری» (مهر جویی)، «ماه نیمه» (بهمن قبادی)...است، و آخرین فیلمش «م مثل مادر» (رسول ملاقلی پور) است که فیلم ارسالی ایران به «اسکار» هم هست.