دو شعر تازه

هیس هیس ِ نجابت

پرتابِ نقل وُ سکه وُ پولک
سنجی که به هم میکوبند
و دَفی که در هوا میگردد
      دست به دست.
گفتم: - صدای پرتا بِ سنگ می آید.
گفتند: - نوای مبارک باد است این.

تلنگر ِ سنگریزه
بر کاسه ی تار وُ سه تار
و هیس هیس ِ نجابت
در کاسه ی سر.

سنگ وُ غبار ارمغانم 
و سر ِ شکسته، پیچیده در تور.
خواستم بگويم: - ...
گفتند: - مبارک است پرتابِ این وصلت.
و خواندند: -  گِله گِی هات به سَرَم
          واسه ی عروسی پسرم.

گلایه از که کنم؟
آنجا که مهربانی،
پنداری بیش نبود
پوزخند را بر پوزه هاشان ندیدم.
و در وَهم ِ تور وُ پولک وُ پودر
حاشا کردم سقوطِ سنگِ اول را.

در جدالِ طناب وُ گلو
دست وُ پا می زدم آن بالا
و بر تماشاگرانم
غسل واجب میشد.

وقتی پرواز ِ پرنده را
به خاک، می دوزَد
      پرتابِ سنگ و آجر،
وقتی طناب با گلو
       پیوند میخورَد،
دیگر چه فرقی می کند؛
چه عروسی عزا
چه عزای عروسی.

بهشت، ارزانی ی جلادانم؛    
بگذار هِی به دور ِ خود       
بچرخند وُ بگویند:
- گُرگم وُ گله می بَرَم.
و ندانند چهطور
ناخن هایم را سوهان می زنم     
به قصدِ چشمهاشان
تا خوبتر ببینند
بوسه ی عاشقانه ای را
که از یار گرفته ام. 

به عروسی ام بیا!
رودخانه هرگز نمیایستد؛
برنمیگردد آبی که در آن
تن شسته ام.
در شبِ صعودِ گیسویم
بوسه ی عاشقانه ی یار
حتا سیاهی ی قبر را
روشن کرده است.چند روز پیش سیمین بهبهانی را در مصاحبه ای تلویزیونی دیدم که می گفت:
              "دیگر قادر به دیدن نیستم، چشمهایم فقط دِکوراند."بهارانه

تقدیم به: سیمین بهبهانی و چشمهایش

چشم هایت سیراب ِ شبنم
از آغوش شب به درمی آیند
و نگاهت - تُرد وُ تازه-
    پخش می شود
در تکه ای از آفتاب که هنوز
هِلال ماه را در خود دارد.

به قطره بارانی
جوانه می زند درخت،
و ساقه ی شکسته ی عشق
در نگاهِ بی تاب ِ تو
     سبز می شود؛

نهانخانه ی چشم ات
راز ِ تداوم ِ هستی را می داند.

گوهران ِ شبتاب اند چشمهایت
که می افروزند
ستاره های خاموش را
تا مرغان ِ گم کرده لانه
در جغرافیای سرانگشتانت
از نو خانه بسازند.

فواصل ِ مکدّر
و سنگ های تیز ِ کُشنده
از برابر دیدگانت می گریزند 
زیرا سروده هات
- منتشر در باد-
سِرشت دریا را کامل کرده است.

تا تیره گی
بیداری ی چشم ات را نیآشوبد
پرتو نوری
تابیده از لابلای  برگ ها،
بر مَقـدَم اَت بهار می پاشَد؛
جهان، تازگی آغاز کرده است.

اینک تو می آیی
شانه به شانه ی خورشید
و از پس ِ پشت ِ پلک ات
زندگی را نفس می کشی؛
خوشا آذرخش
که مُروارید نگاهت را
آذین بسته است.

چهارم آپریل دو هزار و هشت میلادی
www.noorialapartow.blogfa.com