خطبه نوروزی

شگفتا!
نخستین شب فرودین-
بزاد از پسین روز اسفند ماه،-
حریق شفق، ققنس سال را -
ز نو، زاد در خرمن شامگاه-


ازین شب كه بوی زمستان در اوست-
نیاید بهاران نو، باورم-
الا ای درختان تاریك شب-
من از روح باران پریشان‎ترم-


شما لرزه‎های تن خویش را -
فرو می‎تكانید در هم هنوز-
من اما، ز سوز زمستان دل -
نیفشرده‎ام دیده بر هم هنوز-


الا ای درختان تاریك شب -
شما در نخستین دم كائنات -
زمین را به زیر قدم داشتید-
زمینی چو پایان شطرنج، مات-


شما چون سیاهی به هنگام فتح -
به هر گام، بیرق برافراشتید -
ولی چون به گوش آمد آوای «ایست» -
همه، پای خود در زمین كاشتید-


چو در پیش تقدیر زانو زدید -
شما را جهان دست یاری گرفت-
شما چاره را در سكون یافتید-
مرا دل، ره بیقراری گرفت-


شما را سكون گر دل آسوده كرد-
مرا بیقراری، مرادی نداد -
زمین چون مرا مست خورشید دید-
به نامردی‎ام بند بر پا نهاد-


هم اكنون شما در پسین روز سال-
من اندر نخستین شب فرودین-
درختیم، اما، یكی بی‎بهار-
یكی، گل برآورده از آستین-


بگویید تا صبح اردیبهشت-
برآید ز آفاق تاریك من-
مگر بركشد غنچه آفتاب-
سر از شاخساران باریك من-