سرنگونی استبداد با جنون آن در آدمکشی همراه است

مردم خاور میانه یا بهتر است بدون رو دربایستی بگویم،گروهی از مسلمانان در خا ور میانه  و افریقا و بطور کلی سراسر جهان چه می خواهند و به کجا می روند؟ این اسلام متعصب و انتحاری پرور و طلبکار از همه کس  از کجا پیدا شده  و چه می گوید و چه می خواهد؟ این گروه اگر با پیشرفت دانش و تکنولوژی مخالف  اند، چرا  از  این دانش و تکنولوژی مانند کامپیوتر و «سل فون» و «ایمیل» و ارسال نوار و اسلحه های متعدد و مدرن برای رسیدن به هدف های خود که تا کنون ویرانگری و آدمکشی و خونریزی بوده است، استفاده می کنند؟  اگر با دانش و تکنولوژی موافقند اما چون خودشان عقب مانده و ناتوان از داشتن آن هستند، چرا با صاحبان آنها، یعنی غربیان و طرفداران آن دانشها، در سخت ترین شرایط مبارزه می کنند؟   هر انسانی که از خرد بهره ای داشته باشد می داند که این راه به ترکستان است.  یعنی با آواره بودن در کوه و کمر و پنهان شدن  در شهر و روستا و با شیوه انتحاری خود را نابود کردن  وبه مخالفان زیان مادی و جانی زدن، به دانش و تکنولوژی نمی توان رسید.
بنابراین، تروریسم کور انتحاری، رسیدن به هیچ هدف مثبتی را تضمین نمی کند و  این گروه کوچک اسلامی اگر از بدبختی مسلمانان و احتمالاً خوشبختی غربیان متأثرند و عامل بدبختی مردم خود را ستمگری و زورگویی و چپاول غرب می دانند، باز هم راهی را که انتخاب کرده اند به فقر بیشتر مسلمانان و دشمنی بیشتر غربیان با مسلمانان می انجامد.
آیا کشت و کشتاری که این انتحاری ها در کشورهای عراق و پاکستان و افغانستان راه انداخته اند، مردم مسلمان این منطقه را برای مقابله با غرب، که آنها را مایه بدبختی این مردم می دانند، قوی تر می کند و یا آن که آنها را بدبخت تر و محتاج تر می سازد؟  اگر به این پرسش تاریخی بتوانند پاسخ بدهند که چگونه شد که غرب قوی شد و شرق مسلمان عقب ماند که مستعمره غرب شود و به قول انتحاری ها این مردم چپاول شوند و   حتی حکومت های آنها را هم، غرب بر سر کار بگذارد؟  به نظر من خود این تفکر که غرب  مایه عقب ماندگی و زوال این کشورهای اسلامی و همه کشورهای عقب مانده جهان است، تفکری نادرست می باشد.  تفکری که هر فردی یا جامعه ای که خود را مسئول بدبختی های خود نداند و دیگران را مقصر بداند، جز این نمی تواند باشد.  آیا علت عقب ماندگی ما ، غربی ها هستند که پیشرفت علمی و صنعتی کردند یا خودمان هستیم که از کار و کوشش و نقد و آزمون خطا دور شدیم و سرنوشت خود را به دست قضا و قدر سپردیم، دانش و دانشمندان را خوار کردیم و دکان دینمداران را رونق بخشیدیم و دینی یک سو نگر و خرافی و واپس گرا را درست کرد یم که هیچ نظر دیگری را بر نمی تابد؟
نگاهی به ایران امروز بیاندازیم که دارند دانشگاه را تابع «حوزه» می کنند.  در هر مدرسه یک آخوند می گمارند. حالا برگردید به چند صد سال پیش،  در سال هایی که ما فارابی و رازی و ابن سینا و محمد خوارزمی و...صدها دانشمند دیگر داشتیم و به جای پی گیری و ادامه آن راه که رسیدن به دانش بیشتر و تکنولوژی و در نتیجه پیشرفت اقتصادی و توانمندی سیاسی بود، زورگویی و استبداد را امکان دادیم که بر ما چیره شود و دکانداری دینی را رونق دادیم.  دنیای ملموس واقعی را فراموش کردیم و کار و کوشش را کنار گذاشتیم و در خواب  وبی خبری، رخوت بهشت خیالی را از تقدیر خواستار شدیم.  بنا براین برای ارضای تصورات خود، دنیایی خیالی ساختیم که آنچه ما داریم و فکر می کنیم فقط درست است و هیچ باور و فکر دیگری حقیقت ندارد!  این پی ورزی و تعصب، فرهنگ عادی ما شد.
همین تصورهای واهی است که مردم جهان عقب مانده را متعصب در عقاید ناهنجار خود و فقیر و ضعیف و گرفتار کرده است:  گرفتار حکومت های استبدادی و زورگو، گرفتار راه جوئی های بدبخت کننده، از قبیل ستیزه گری های بیهوده و ایثارگری های زشت و انتحاری پروری های نابود گر. نتیجه این فرهنگ افراطی و تفریطی را ما به سادگی در انقلاب سال 1357 می توانیم مشاهده کنیم که برای آزادی و استقلال به جمهوری  اسلامی رسیدیم که نه جمهوری است و نه اسلامی!  فرمانده سپاه می شود آیت الله و فتوا صادر می کند که شعار دادن مخالفت با نظام و محاربه با خدا است!   یک روضه خوان، با تردستی و باند بازی رهبر می شود و به خود درجه آیت الهی می دهد و با اختیارات مطلق جلوی چشم همگان دروغ می گوید و انتخابات تقلبی را پاکترین انتخابات جهان می داند. 
شخصی به نام حسین فدائی که دبیر کل حزب ایثارگران و از اصول گرایان مجلس است در مورد انتخابات دهمین رئیس جمهور می فرماید که اصل، حفظ نظام است و وقتی رهبری و شورای نگهبان انتخابات را تأیید کردند، دیگر انتخابات نمی تواند اشکال داشته باشد.  بنا براین، کسانی که هنوز پافشاری در مورد نا سالم بودن این انتخابات می کنند آشکار است که با دستگاه تبلیغاتی امپراتوری صهیونیسم و امپریالیسم جهانی همکاری دارند!  دلیل این دبیر کل ایثارگران هم این است که اینها عزت ایران اسلامی را نمی خواهند.  و توصیه می کند که هر چه زودتر، میر حسین موسوی از کارهایی که کرده است پوزشخواهی کند و تا دیر نشده به دامان مردم برگردد!
چرا مردمی تا این حد در عقیده  ونظرخود پا بر جا هستند و خیال می کنند که حقیقت فقط در انحصار آنها است؟  در مورد آقای فدائی، فهمیدن این مطلب دشوار نیست، چون مصاحبه مفصل شان نشان می دهد که از نظام اسلامی از همان اول که به صورت پاسدار یا سپاهی ساده به جبهه می رود، بهره برده است و در زمان قدرت رفسنجانی از طرفداران او بوده و کم کم که خامنه ای در مقام رهبری جا افتاد، از طرفداران خامنه ای می شود.  حتی در دوره اول رئیس جمهوری احمدی نژاد، مانند بقیه اصول گرایان، خیلی با احمدی نژاد موافقت نداشته و دنبال قالیباف (شهردار تهران) و لاریجانی (رییس مجلس) بوده است، ولی در این دوره با احمدی نژاد بسیار موافق و بر عکس با گروهک های دیگر اصول گرا که احتمالاً با احمدی نژاد خیلی موافق نیستند، مخالفت دارد.  ایشان دم از« تحول خواهان» و «سنتی» ها می زنند که حداقل بیانگر اختلاف نظر در گروه حاکم است.
بی گمان ریزش دیگری در گروه حاکم ایران قابل پیش بینی است.  متأسفانه در نظام های استبدادی، در هر ریزشی، فشار استبداد و بی رحمی حاکمان نسبت به مردم بیشتر می شود و چون بدنه استبداد حاکم و بخش بزرگی از حاکمیت را سپاه تشکیل می دهد، امکان دارد که آنها این  فشار بر مردم را  با آدمکشی بیشتری همراه گردانند.  خرابی اوضاع اقتصادی و تقلیل درآمد نفتی از یکسو به نارضائی بیشتر مردم کشیده می شود و ترس از ناکامی در قدرت، سپاهیان را به بهانه گیری برای کشتار مردم  وا دار می کند. 
آیا در روز سیزدهم آبان که  سالگرد اشغال سفارت آمریکا است ، مخالفان دولت به خیابان ها خواهند ریخت و  زیان این کار را به کشور و مردم متذکر خواهند شد؟ یا اخطار فرمانده سپاه در مورد تحریم شعارهای ضد رژیم برای نیروهای امنیتی مجوزی در کشت و کشتار مردم می گردد؟   خطر دیگر، پاپوش دوزی برای اعدام موسوی است که عسکر اولادی یکی از رهبران دیگر مؤتلفه، بر عکس آقای فدائی، با آن مخالف است و این کار را لطمه زدن به نظام می داند که هم از ترس ضعیف تر شدن و هم از ریزش دیگری از بدنه طرفداران نظام حکایت دارد.  رهبری هم از حذف شعار های مرگ بر اسرائیل و امریکا و جای گزینی آنها با مرگ بر روسیه و چین شکایت دارد و در واقع چراغ سبز به سپاه می دهد که دستش در کشتار مخالفان  که این شعارها را تغییر داده اند، باز باشد.  مخصوصاً استدال رهبری در پاسخ مجامع بین المللی که می گویند او نمی تواند مخالفت مردم را در تظاهرات مسالمت آمیز در اعلام نارضائی خود از شمارش آراء و یا مسایل سیاسی کشور جرم بداند،  که این پاسخ مستقیم به خامنه ای در مورد تهدید مخالفان ، به جریان انتخابات اخیر است که بکلی نظام را به سرگیجه گرفتار کرده است.  رهبری و فرماندهان سپاه پاسداران و بسیاری دیگر از گروه های تند رو و مؤتلفه ای ها با انکار واقعیت آشکار تقلب در انتخابات، به دست خودشان، نظام خود را درمانده تر کردند.  این درماندگی در حدی است که خامنه ای نه تنها بر خلاف قانون و روال سی ساله انتخابات قبلی صبر نکرد تا نتایج شمارش آراء را وزارت کشور به شورای نگهبان اعلام کند و شورای نگهبان اعتراض کاندیداها را بررسی کند و سپس صحت شمارش آرا را به رهبری گزارش کند و آنگاه رهبری نتایج شمارش آرا را اعلام دارد.  اما رهبری که خود آگاه از تقلب در شمارش آرا بود، پیشاپیش پیروزی احمدی نژاد را اعلام کرد و اکنون هم با تقلب دیگری مخالفت مردم را با شمارش تقلبی آراء به مخالفت مردم با اصل انتخابات اعلام می کند. بنابراین حل درماندگی نظام،  به نظر مخالفان استعفای احمدی نژاد و انجام انتخابات آزاد زیر نظر مراجع بین المللی و به نظر رهبران سپاه و گروه حاکم نابود کردن مخالفان است.  پاسخ را گرچه تاریخ بارها به نفع مردم داده است ولی باز هم بایستی منتظر آینده بود.  بنابراین با کوشش برای ایجاد هماهنگی بیشتر در راه آزادی و رسیدن به حقوق بشر با امید به سوی آینده باید رفت.  و در این جنگ و گریزها، شگردهای ویژه ای از سوی مردم بکار گرفته شود که با کمترین هزینه جانی، نیروهای زور و سرکوب را  آنقدر در  نقاط مختلف  و  شهر ها و روستا ها درگیر کنند تا درمانده گردند.  آنها هر قدر زیاد باشند در برابر ملت اندک اند و بهرصورت بدنه سرکوب با مردم و از مردم هستند و سرکوب در طولانی مدت به از هم پاشیدگی سرکوبگر می انجامد.