پنجاه و پنجمین انتخابات ریاست جمهوری در امریکا:

پنجاه و پنجمین انتخابات ریاست جمهوری در امریکا:
بزرگترین
تحول در بزرگترین
کشور دموکراسی
 جهان

پس از حدود دو سال رقابت در میان دهها کاندیدای ر یاست جمهوری از دو حزب اصلی امریکا یعنی حزب جمهوری خواه و حزب دموکرات و چندین حزب کوچک و شخصیت های اجتماعی، سرانجام «براک اوباما» در انتخابات پیروز شد.
پیروزی «براک اوباما» پیش از آن که بتواند هر تحولی از نظر سیاسی و اقتصادی به وجود آورد، به خودی خود، بیانگر تحول بزرگ اجتماعی - فرهنگی جامعه امریکا در این پنجاه سال اخیر است.  رؤیای آزادیخواهی و تساوی طلبی «مارتین لوتر کینگ» برای سیاهان امریکا، با انتخاب «براک اوباما »به ریاست جمهوری تعبیر شد.  به گفته یکی از مفسران امریکایی: «پنجاه سال پیش، اگر سیاه پوستی برای خوردن شام به کاخ سفید دعوت می شد، غوغا بر پا می گردید، امروز یک سیاه پوست ساکن کاخ سفید می گردد».  
این تنها شگفتی این انتخابات نیست. شگفتی دیگر آن مشارکت و رأی هیجده میلیونی به «هلری کلینتون» در انتخابات مقدماتی ریاست جمهوری از حزب دموکرات است.  برای اولین بار بانویی کاندیدای رئیس جمهوری شد و توانست شور و هیجانی را به وجود آورد که در تاریخ امریکا و در انتخابات مقدماتی  سابقه نداشت.  گر چه او کاندیداتوری حزب خود را به رقیب خود «اوباما» باخت، ولی امکان رئیس جمهور شدن یک زن را در کشوری که همه روسای جمهورش در دویست و بیست سال عمر  این جمهوری «مرد» بوده اند، فراهم آورد.
در حقیقت این انتخابات، دو سنت تاریخی را بدون انقلاب و خون ریزی تغییر داد.  گرچه بانوان بیش از نود سال است که از حق رأی و برابری حقوق مدنی و قانونی مانند مردان برخوردارند، ولی فرهنگ عمومی، فضای لازم را برای گزینش «زن» به مقام رئیس جمهوری نپذیرفته بود.  در واقع بزرگترین کشور دموکراسی جهان، نه تنها از سایر دموکراسیهای بزرگ مانند انگلستان و اسرائیل بلکه از بعضی کشورهای دیکتاتوری و نیمه دیکتاتوری مانند پاکستان و سیلان نیز عقب تر بود.  زیرا در این کشورها  ازسالهای پیش، زنان توانسته اند بالاترین مقام اجرائی کشور خود را احراز کنند.
دومین شگفتی، انتخاب یک سیاه پوست  به مقام پر قدرت ریاست جمهوری امریکا است.  سیاهان چند صد سال پیش به عنوان برده به امریکا آورده شدند و جامعه با فرهنگ برده داری خو گرفته بود... آزادی بردگان که از جهت اقتصادی مدیون پیشرفت صنعتی و نیاز به کارگر صنعتی و از جهت سیاسی موفقیت «ابراهام لینکلن»، رئیس جمهور امریکا در دهه شصت یکهزار و هشتصد میلادی بود که اعلامیه آزادی سیاسی سیاهان و منع بردگی را اعلام کرد.
 البته جامعه  امریکا در آن زمان هنوز به آن مرحله از دموکراسی و حقوق بشر نرسیده بود که بتواند این بحران را با رأی زنی و رأی گیری حل و فصل کند و به ناچار یک جنگ چهار ساله داخلی آن را به کرسی نشاند و سیاهان برده که سال های سال بعضی از آنها پدر در پدر در امریکا به کار مشغول  بودند و شهروند امریکا به حساب نمی آمدند با قانون برابری شهروندان به عنوان انسانی آزاد و شهروند امریکا شناخته شدند.  اما این موفقیت بزرگ مانع تبعیض نژادی نگردید و سیاهان به عنوان شهروند درجه دوم حق ورود به اماکن عمومی سفید پوستان، مانند رستوران ها و باشگاه ها و غیره را نداشتند.  آنها حتی در اتوبوس های عمومی و شهری می بایستی در قسمت ته اتوبوس بایستند و  حق رفتن به دانشگاه برای آنها نبود.
سال ها طول کشید و مبارزه های آرام و یا خونین درد آور صورت گرفت تا در دهه شصت قرن بیستم، یعنی پنجاه سال پیش، در زمان ریاست جمهوری «جانسون»، این گرفتاریها قانوناً بر طرف گردید، ولی «مارتین لوترکینگ»، کشیش سیاه پوست، جان خود را مانند« ابراهام لینکلن» بر سر این آرمان ها از دست داد.
در پی گام بزرگ دهه شصت، سیاهان به مجالس قانون گذاری و شهرداری و مقامات علمی و دانشگاهی و حتی مجلس سنای دولت فدرال و وزارت و سفارت رسیدند.  پیروزی «اوباما »در حقیقت آخرین مانع نژادی را در فرهنگ جمعی برای سیاهان بر طرف کرد.  این که می گویم فرهنگ جمعی، برای این است که از نظر قانونی منعی برای رئیس جمهور شدن یک نفر امریکایی افریقایی تبار وجود نداشت، ولی نه فرهنگ سیاهان به سیاه واجد شرایطی اجازه می داد که خود را کاندیدای ریاست جمهوری کند و نه فرهنگ عمومی مردم آن را می پذیرفت.  بهمین دلایل پنجاه و پنجمین دوره انتخابات ریاست جمهوری در تکمیل دموکراسی امریکا تاریخ ساز است.  تردیدی نیست که موفقیت نسبی «هلری کلینتون» و پیروزی کاملتر «براک اوباما» گر چه تا حدودی به شخصیت استثنایی و ممتاز خود آنها و برنامه هایشان مربوط است، اما شرایط ویژه و استثنایی بحران اقتصادی امریکا و گرفتاری های سیاسی آنها از نظر درگیری در افغانستان و عراق را نمی توان نادیده گرفت.
شاید بتوان گفت که پس از فروپاشی کمونیسم، آن تعادل جهان دو ابر قدرتی، به هم خورد و امریکا خواست با نیروی نظامی، تعادل جهان پسامدرن تک ابر قدرتی را به جهان تحمیل کند و در این مبارزه به شکست اقتصادی و سیاسی و از همه بدتر به ورشکستگی اخلاقی رسید.  عکس العمل فرهنگی مردم در رأی دادن به یک بانوی استثنایی به عنوان پاسخ به مردان حاکمی بود که امریکا را به این وضع کشانده اند و انتخاب یک امریکایی افریقایی نسب، همان پاسخ به مردان و زنان سفید پوستی بود که چنان سرنوشتی را برای بی حرمتی و دشمنی مردم عادی بسیاری از نقاط جهان نسبت به امریکا برانگیخته اند.
بی تردید «اوباما» وارث گرفتاری هایی است که از دخالت های ناروای جهانی و هزینه های بی حساب این دخالت ها و سوءاستفاده های بعضی از افراد قشر فوقانی جامعه طی دهه ها به وجود آمده است.  چه بسا که مردم امریکا فردی را از میان اقلیت اجتماع خود که طعم تبعیض و ناروایی و زورگویی را چشیده است برگزیدند تا هم امریکایی امن تر و شکوفاتر و هم جهانی بهتر و در تعادل و انسانی تر در طلیعه قرن بیست یکم پایه گذاری کند.  بار سنگینی که بر دوش «اوباما» است، تنها با پشتیبانی بی دریغ مردم امریکا ،  همکاری جهانی و خرد مشاوران آگاه و دلسوز و صدیق رئیس جمهوری، ممکن است به منزل مقصود برسد.
درس پنجاه و پنجمین انتخابات رئیس جمهوری در امریکا به کشورهایی با تاریخ پر افتخار چند هزار ساله ولی عقب مانده از دانش و اقتصاد و مردم سالاری، مانند ایران، می تواند بسیار پند آموز و راه گشا باشد.  اول آن که ببینیم که در طی کمی بیش از دو سده ،مردمی که به شکل مستعمره زندگی می کردند در پرتو استقلال ملی و برخورداری از آزادی فردی و قانون مندی و نظام دموکراسی و ساختار مناسب، به بزرگترین کشور پیشرفته  جهان بدل شدند- دوم آن که بدانیم که دموکراسی یک فرآیند تدریجی رو به تکامل است.  یعنی اگر اصل آن را که حق حاکمیت و آزادی مردم و حکومت قانون است بپذیریم، به تدریج بر دامنه آزادی ها افزوده می شود و  پیشرفت علمی و اقتصادی حاصل می گردد و تحولات سیاسی و اقتصادی و فرهنگی را نه با انقلاب و خون ریزی و تخریب دست آوردها، بلکه با آگاهی و در انتخابات فراهم می آورند.
با آن که یکصد و دو سال از انقلاب مشروطه ما می گذرد، ما هنوز نه حاکمیت مردم و نه حاکمیت قانون و نه آزادی انتخابات داریم و  در نتیجه با درآمد خدادادی نفت، عقب مانده و دربند استبداد و سنت های نادرست گذشته گرفتاریم.  اگر امریکا از طلوع حکومت خود، مردم سالاری ناقص خود را به تدریج توسعه داده است که حتی سیاه پوستی - آنهم از نسل اول - بتواند به مقام ریاست جمهوری برسد، ما با انقلاب 1357 - یعنی پس از هفتاد و دو سال بعد از مشروطه،نه تنها آزادی ها و حق حاکمیت مردم را توسعه نداده ایم، بلکه این حقوق را بکلی با کارهای شورای نگهبان از مردم گرفته ایم.  نه تنها اگر روزگاری، نخست وزیر یا ریاست قوه اجرایی را نمایندگان ما تأیید و تنفیذ می کردند، بلکه مردم ما شخص اول غیر انتخابی و ارثی را هم قبول نداشتند، ولی از پی آمد انقلاب 1357 به استبداد مطلقه ولی فقیه و حکومت فقهای جاهل تن داده ایم.  همین روال است که به جای مشیرالدوله ها و مستوفی ها و مصدق ها، کار اداره کشور به دست بی کفایت و نادانی به نام احمدی نژاد افتاده است.  آیا شرم آور نیست که باز هم ما بفکر چاره نیستیم؟
اکنون پس از مقایسه حسرت بار دموکراسی در یک کشور دیر پای تاریخی مانند ایران، با یک کشور نو پای دموکراتیک مانند امریکا، بیان یک نکته مهم در این دوره از تحول جهان، از  نظر چاره جویی اهمیت بسزایی دارد.  این نکته گرایش بعضی از ملت ها به سوی  پاره ای خرافات و دگم های مذهب نما است.  این خرافات در ایجاد تعصب و تقویت مطلق گرایی در بعضی کشورهای اسلامی، به دلایل متعدد و متفاوت، به تروریسم و مبارزات انتحاری بدل گردیده که امنیت و دستاوردهای علمی و صنعتی و اقتصادی بشری را تهدید میکند.  اگر این تعصب و شقاوت در این جامعه ها از نادانی و تبعیض و زورگویی ها سرچشمه گرفته، نوعی مطلق گرایی و خرافه پروری در کشورهای مدرن پیشرفته رو به گسترش است.  چنین جریانی تا هنگامی که در حوزه خصوصی و فردی است، مهم نیست و مورد اغماض آزادی و دموکراسی هم بایستی باشد.  ولی اگر باورمندان به این تفکر ها با تبلیغ این گونه مسائل، حمایت جمعی را همراه خود می کنند و رأی می آورند و به قدرت می رسند، می توانند فاجعه بیافرینند.  اگر این افراد در کشور ابر قدرتی  چون امریکا به قدرت برسند، می توانند فاجعه جهانی به بار آورند.  از زمانی که پرزیدنت «بوش» در توجیه حمله به عراق در پاسخ خبرنگاری که از او پرسید: «شما با پدر تان در این مورد که تجربه فراوان دارد، مشورت کرده اید؟  و او جواب داد: من با پدر آسمانی مشورت کردم!» من به خود لرزیدم . هنگامی که آقای «مک کین» برای جلب تندروان و مذهبی های حزب جمهوری، خانم «سارا پی لن» را برگزید. خانمی که متعلق به کلیسا و فرقه ای خاص از مسیحیت است که معتقدند عیسی مسیح از منطقه عراق ظهور می کند و به سوی اسراییل می رود و جنگ عراق را بخشی از برنامه الهی برای ظهور این منجی بشریت می داند، باز هم من به خود لرزیدم و از این «ارتجاع مدرن» حیرت کردم.
اگر در ایران به احمدی نژاد که سخن از هاله نور در سازمان ملل و ظهور امام زمان در دولت خود می گوید، هم مردم و هم مجتهدان مذهبی به او می خندند و اعتراض می کنند، به انتخاب «مک کین» و اعتقادات «سارا» خانم نه کسی خندید و نه حزب مخالف از این نظر او را مورد نقد قرار داد.  بی گمان اگر امریکا به این سو کشیده شود،  برای جهان مترقی خطری بیش از تروریسم و «ارتجاع کهنه» خواهد بود.  انتخاب «اوباما»، لااقل بطور موقت از به قدرت رسیدن چنین اندیشه ای جلوگیری کرد و من آنرا به فال نیک می گیرم.