پیروزی «اوباما»

پیروزی «اوباما»،
 آغاز فصلی نوین در تاریخ آمریکا

سه شنبه 4 نوامبر 2008 در تاریخ آمریکا بعنوان آغاز فصلی نوین در جامعه این کشور ثبت خواهد شد.  شاید در آینده، در کتاب ها چنین نوشته شود:  «در آنروز حکومت  20 ساله نئوکنسرواتیوها و مذهبی های دست راستی بپایان رسید.  دوران حکومت زورگویی، خشونت، نفاق و بی احترامی به حقوق مردم و ملت ها تمام شد. شاید در کتابهای تاریخ نوشته شود که آمریکا کشوری که برده داری، حتا در قانون اساسی آن تأیید شده بود، کشوری که بر سر مسئله برده داری کارش به جنگ داخلی کشید، جامعه ای که سفید پوستان حق داشتند سیاهان را تنها به جهت رنگ پوست آنها برده ی خود داشته و آنها را از هر نوع حقوق انسانی محروم کنند، همین آمریکا در چهارم نوامبر 2008 مردی را که پدرش یک مهاجر سیاهپوست آفریقایی از «کنیا»بود و خود را آفریقایی - آمریکایی می نامید، مردی به نام «براک اوباما» به بالاترین مقام در آمریکا انتخاب شد و با در دست داشتن عنوان ریاست جمهوری این کشوربه رهبری دنیای آزاد و دموکراتیک نیز رسید.»
«براک اوباما» فرزند یک مرد آفریقایی و یک زن سفید پوست آمریکایی در زمانی که جامعه ی آمریکا در سخت ترین شرایط اقتصادی بود، در یک انتخابات و رفراندم عمومی از جانب میلیونها آمریکایی با رنگ ها، نژادها و مذاهب گوناگون و با پیام «تغییر و تحول و امید برای آینده» به عنوان رئیس جمهور این کشور انتخاب شد.  در زمانی که جنگ، رکود اقتصادی و ناامیدی یک واقعیت جهانی است، مردم دنیا بی صبرانه در انتظار پایان مبارزات انتخاباتی آمریکا بودند.  در سراسر آمریکا صدها هزار زن و مرد، پیر و جوان داوطلبانه برای انتخاب «اوباما» شبانه روز کار کردند.  این بار مردم آمریکا مصمم بودند کسی را به ریاست جمهوری انتخاب کنند که بجای پیروی از یک ایدئولوژی دست راستی و خصمانه،وفاداری اش به اکثریت مردم آمریکا باشد.  رئیس جمهوری که از وجدان آگاه خود در تصمیمات مهم داخلی و خارجی کمک بگیرد.  کسی که بتوانند به او اعتماد کنند.  مردم آمریکا و جهان نیاز به یک رهبر متفاوت داشتند.
بقول «برناردلِوی» نویسنده، متفکر و ژورنالیست معتبر فرانسوی، نویسنده ی کتاب «بجا مانده در دوران تاریک»، مردم اروپا از 8 سال جنگ، آشوب و دورغگویی خسته شده اند و باین دلیل «اوباما» را بعنوان «مسیح نجات دهنده» می بینند.  این سالها دوران تاریکی در زندگی مردم دنیا بوده است».

این زمان ماست
در شیکاگو در مقابل بیش از 240 هزار نفر که از ساعت ها پیش در «گرانت پارک» و خیابانها و کرانه ی دریاچه زیبای شیکاگو جمع شده بودند، با فریادهای هلهله و اشک های شادی، «اوباما»-چهل وچهارمین رئیس جمهور آمریکا روی صحنه ظاهر شد. همسرش «میشل اوباما »و دو دخترش «ساشا» و «مالیا» در کنارش بودند.  این تصویری باور نکردنی در تاریخ آمریکا بوده است.  «جسی جکسون» از مبارزان  تساوی حقوق سیاهان، کسی که که در روز قتل «مارتین لوتر کینگ» بالای سرش بود، میان جمعیت ایستاده و بی اختیار می گریست.  «اوباما»با همان آرامش و متانت همیشگی و با آن قدرت کلام مسحور کننده اش گفت: ‌«اگر هنوزکسی شک دارد که آمریکا جایی است که همه چیز در آن امکان پذیر است، اگر کسی در ناباوری است که آمال بنیان گذاران ما هنوز زنده است، اگر کسی هنوز به نیروی دموکراسی در این کشور شک دارد، امشب پاسخ خود را دریافت کرده است.»
«اوباما »که به واقعیت شرایط امروز آمریکا واقف است گفت:
«راهی که در پیش داریم طولانی است و صعود ما پرفراز ونشیب.  ماممکن است نتوانیم در یکسال بآن نقطه برسیم، یا حتا در چهار سال ولی آمریکا،خطاب بشما می گویم که من هرگز باین اندازه امیدوار نبوده ام که بالاخره به مقصد خواهیم رسید.  من بشما اطمینان میدهم که بعنوان یک ملت  به آنجا  خواهیم رسید».
«اوباما» با اشاره ای ضمنی به مبارزات سیاهان مانند اتوبوس ها در «مونت گامری»، خانه ها در «بیرمنگام» (که توسط سفید پوستان به آتش کشیده می شد) و سخنان یک کشیش از «آتلانتا»که به مردم گفت«ما پیروز خواهیم شد». به مبارزان سیاهپوستان اعتبار داد.  
سخنان «اوباما»بطور کلی امیدوار  کننده و مثبت بود. وی از پیروزی های تاریخی آمریکا  سخن گفت، مانند رفتن مردی به ماه، موفقیت در جنگ سرد. «اوباما» گفت:« امریکا، ما راه دارزی را طی کرده ایم،. ما بسیار دیده ایم ولی کارهای  بسیار زیادتری در پیش داریم که باید بانجام برسانیم. این فرصت ماست که به وظیفه ای که بعهده ما گذاشته شده پاسخ  دهیم. این لحظه و زمان ماست».
با بردن دو ایالت مهم یعنی «ایندینا »و «ویرجینیا»که 40 سال بود به دموکرات ها رأی نداده بودند، ثابت کرد که انتخاب او رفراندمی علیه جمهوریخواهان  و سیاست های منفی و ماجراجویانه آنها بوده است.  «اوباما »همچنین با بردن سه ایالت مهم دیگر یعنی «فلوریدا»، «آیووا» و «نیومکزیکو» که در دو دوره  قبل به «بوش» رأی داده بودند، به ریاست جمهوری خود اعتبار بیشتری  داد.
رأی دهندگان آمریکایی نه تنها ریاست جمهوری، بلکه اکثریت کنگره را هم به دموکراتها دادند. این نشانه اینست که مردم در انتظار یک تغییر اساسی و همه جانبه در داخل و خارج از آمریکا هستند.
آیا «اوباما» می تواند پاسخگوی چنین انتظارات بزرگی باشد در آینده معلوم خواهد شد.

چگونه «اوباما» به ریاست جمهوری رسید؟
زمانی که دو سال پیش نام «اوباما» بعنوان یکی از کاندیداهای ریاست جمهوری شنیده شد، اولین سئوال این بود که چگونه یک سیاهپوست می خواهد به ریاست جمهوری آمریکا برسد؟  بسیاری بر این عقیده بودند که هنوز زمان ریاست جمهوری یک سیاهپوست نرسیده است.  «هلری کلینتون» این امید را در دل آمریکایی ها بوجود آورد که شاید زمان ریاست جمهوری یک زن رسیده باشد، ولی یک سیاهپوست شانسی نداشت.
«اوباما» درآن زمان  یک مرد 45 ساله، تحصیلکرده ی «هاروارد» که پدرش نیز یک مهاجر آفریقایی بود، حتا برای سیاهپوستان، غریبه بنظر می آمد.  اگر قرار بود سیاهپوستی روزی بریاست جمهوری آمریکا برسد، شاید برای مثال یکی از کسانیکه در مبارزات تساوی حقوق سیاهان سابقه داشت، کسی  که نسل در اندر نسل بردگی، بتعیض و بی عدالتی را تجربه کرده بود کاندیدای بهتری بنظر می آمد.
«اوباما »چالش های زیادی در پیش داشت.  از نظر سفید پوستان نام او «براک حسین اوباما»، اینکه پدرش مسلمان بوده و کودکی اش را در خارج از آمریکا زندگی کرده و حتا طرز صحبت و برخورد او که به نظر تکبر آمیز می آمد، سئوال برانگیز بود.  باین دلیل بسیاری او را غیر آمریکایی می دانستند.  از نظر سیاهپوستان، فاقد شرایط سیاهپوستی بود.  از ابتدا، طرفداران او بیشتر جوانان و تحصیلکرده ها بودند.
در طی مبارزات طولانی و پر پیچ و خم برای رسیدن به کاندیدایی دموکرات ها، «اوباما»ثابت کرد که می تواند یک حریف قابل باشد.  به ویژه در مبارزه ای که با «هلری کلینتون» داشت استقامت، صبر، قدرت و استعداد زیادی از خود نشان داد.  حزب دموکرات باتفاق آراء به پشتیبانی «اوباما» آمد.  ماجرای پرسر و صدای کشیش «رایت» که از جانب جمهوریخواهان مطرح شد، بار دیگر این سئوال و تردید را در مورد اینکه «اوباما»چقدر آمریکایی است در اذهان عمومی بوجود آورد.  حمله به«اوباما» برای پیوستن به یک کلیسای سیاهپوست دست چپی در حقیقت موجب شد محبوبیت او در میان سیاهپوستان بیشتر شود.  در اینجا بود که سیاهان «اوباما» را از خود دانستند.  بیاد داشته باشیم که کشیش «جرمای رایت» از مبارزان تساوی حقوق سیاهان در گذشته بود و در تمام زندگیش باین مباره ادامه داد،  در عین حال از مخالفان جدی دست راستی های آمریکا بود.
«جو کلاین» Joe  Klein نویسنده و مفسر سیاسی در مقاله ای در «نیوزویک» می نویسد:  در مصاحبه ای که با «اوباما»داشتم در مورد ماجرای کشیش «رایت» از او پرسیدم.  مدتی فکر کرد و سپس گفت:  اولین و مهمترین سئوال برای من این بود  که در مقابل ویدیو هایی که از یک سیاهپوست ناسیونالیست در همه جا ظاهر شده بود ، چه عکس العملی نشان دهم.  هدف من این بود که آنرا یک موضوع بزرگ کنم نه کوچک و باین دلیل تصمیم گرفتم در مورد مسئله مهم نژاد و روابط نژادی در آمریکا صحبت کنم.  به نظرم آمد که این یک فرصت آموختنی است و باید آنرا با مردم آمریکا به عنوان آدم های بزرگسال مطرح کنم.  می دانستم که مردم آمریکا پیچیدگی های مسائل نژادی را می فهمند».
«جوکلاین» معتقد است که این یک چالش بزرگ و در عین حال فرصتی بود که «اوباما» حساسیت های نژادی را آشکارا مطرح کند و سخنرانی او در «فیلادلفیا»بسیار موفقیت آمیز بود.
پس از کنار رفتن «هلری کلینتون» نگرانی در این بود که «اوباما »نتواند آراء زنان را بدست آورد.  با انتخاب «سارا پیلن» به معاونت ریاست جمهوری حزب جمهوریخواه و آشکار شدن عقاید دست راستی وی، زنان به ویژه «فمنیست» ها بطرف« اوباما» رفتند.  حمایت «هلری کلینتون» از «اوباما» در تغییر نظر زنان بسیار مؤثر بود.

برنامه های سوسیالیستی؟
تبلیغات منفی علیه «اوباما »و برنامه های او تا آخرین دقایق انتخابات ادامه داشت.  چند روز قبل از آخرین مناظره بین «اوباما»و «مک کین» ماجرای مردی بنام «جو، لوله کش» موضوع انتخاباتی شد.
ظاهراً در یکی از جلسات انتخاباتی مردی بنام «جو» به «اوباما» می گوید:  تو می خواهی مالیات افرادی مانند مرا که قصد دارم یک بیزینس کوچک لوله کشی درست کنم زیاد کنی.  «اوباما »درپاسخ می گوید من مالیات کسانی را که بیش از 250 هزار دلار در سال درآمد دارند زیادمی کنم و فکر نمی کنم هیچ لوله کشی این اندازه در سال درآمد داشته باشد.  «جو» می گوید اینکار تو شبیه کشورهای سوسیالیستی است.   در این هنگام، حزب جمهوریخواه و ماشین تبلیغاتی آنها شروع بکار کرد و «اوباما» را سوسیالیست و کمی بعد کمونیست خواندند.  «اوباما» صحبت از تقسیم و توزیع ثروت کرده بود، چیزی که «آدام اسمیت» مبتکر اقتصاد سرمایه داری نیز به آن اعتقاد داشت.  جمهوریخواهان کوشیدند مردم را بترسانند که «اوباما» با رسیدن به ریاست جمهوری، حاصل زحمات آنها را گرفته و به افرادی که به اصطلاح بیکار و بی عار هستند خواهد داد.
«اوباما» بطورموثر در سخنرانیهای متعدد، به بیش از 300 بیلیون دلاری اشاره کرد که دولت کنسرواتیو «بوش» برای نجات «وال استریت»، موسسات مالی و بانک ها دراختیارآنها گذاشت.  این یک اقدام سوسیالیستی بود ولی در خدمت ثروتمندان.  دیگر تئوری دولت کوچک که شعار کنسرواتیوها بود عملانفی شده بود. «اوباما»هوشیارانه این شعار را پیش گرفت که دولت کوچک و بزرگ  معنی ندارد.  دولت، به ویژه در شرایط بحرانی فعلی باید  با مسئولیت رفتار کند.  وی اعلام کرد که ایجاد کار مهم ترین وظیفه دولت است که وی در نظر دارد با بازسازی زیربنای فرسوده امریکا و سرمایه گذاری در انرژی سبزبرای میلیون ها امریکایی کار ایجاد کند.
از آخرین تلاش های جمهوریخواهان، ارتباط دادن «اوباما» به یک استاد دانشگاه و محقق فلسطینی الاصل بود که ادعا کردند سخنگوی جبهه ی آزادیبخش فلسطین است.  «اوباما»در 2003 در یک پارتی که برای «رشید خالدی» تاریخ شناس و محقق فلسطین برگزار شده بود شرکت کرد.  کوشش جمهوریخواهان بر این بود که «اوباما» را به گروه های تروریستی ضد آمریکایی و ضد اسرائیلی ربط بدهند.  این دروغ نیز نتوانست مؤثر واقع شود.

دلیل موفقیت اوباما
شاید بشود گفت که مهمترین دلیل موفقیت «اوباما» در رسیدن به ریاست جمهوری آمریکا، شخصیت و نحوه ی برخورد اوست.  مفسر سیاسی نشریه «تایم» می نویسد: «موفقیت «اوباما» در انتخابات ریاست جمهوری به دلیل ثبات خلق و خوی او و همچنین قدرت تصمیم گیری اش بوده است. « اوباما»در مقابل حملات منفی مخالفان هیچگاه آرامش خود را از دست نداد.  اولین تصمیم مهم او انتخاب معاون رئیس جمهور بود که با دقت، فکر و توجه زیاد به جزئیات انجام داد.  برعکس «مک کین» که عجولانه و بدون دقت لازم «سارا پیلن» را انتخاب کرد.»
قدرت سخنوری «اوباما» و درایت او موجب شد که صدها هزار نفر برای شنیدن سخنانش در ایالات گوناگون جمع شوند.  کسانی که از نزدیک با «اوباما» کار کردند همگی بر این عقیده اند که وی یکی از با هوش ترین، منطقی ترین، با فکرترین و منظم ترین سیاستمدارانی است که به ریاست جمهوری آمریکا رسیده اند.
«جو کلاین» مفسر تایم می گوید: «مبارزات انتخاباتی «اوباما» استثنایی بوده است.  او توانست موضوع بسیار مهمی مانند نژاد و نژاد پرستی را خنثی کند.  وی توانست این کار را با آوردن یک خصوصیت مهم در سیاست آمریکا که سال ها بود از بین رفته بود، یعنی بلوغ فکری انجام دهد.  بدون شک «اوباما» یک فرد معمولی نیست، ولی با توجه به اشکالاتی مانند نام او و عدم تجربه، توانست به عکس رؤسای جمهور پیشین و یا حریفش نشان دهد تا چه اندازه به بلوغ فکری رسیده است و آنهم برای ملتی که بدون شک نیاز به رهبری افراد بالغ و بزرگسال دارد».
دلیل مهم دیگر موفقیت «اوباما »به وجود آوردن یک تشکیلات بسیار وسیع و منظم و لشگری از داوطلبانی بود که غالباً جوان بودند.  این جوانان با استفاده از آخرین تکنولوژی، به ویژه کامپیوتر و دنیای وسیع اینترنت، میلیونها دلار پول جمع کردند.  مقدار پولی که برای مبارزات انتخاباتی اوباما جمع شد در تاریخ آمریکا بی سابقه بوده است.
«هاوارد فاینمن»  در مقاله ای در «نیوزویک» می نویسد:
«مانند «فرانکلین روزولت» و «ریگان»، «اوباما»یک مبتکر در سازمان دهی و ارتباط برقرار کردن است.  «اوباما» تنها سیاستمداری است که یک تشکیلات چند میلیونی به وجود آورده است.  سازمانی که 5 میلیون داوطلب و بیش از 3 میلیون حمایت کننده مالی دارد.  «اوباما »از طریق این لشکر عظیم داوطلب و اینترنت با طرفداران خود در تماس بوده و به نظرات آنها توجه کرده است.
در نهایت کارنامه 8 ساله ی جمهوریخواهان که جنگ، ترس، بی اعتمادی و رکود اقتصادی  برای آمریکایی ها بهمراه داشت و تبلیغات منفی «مک کین» موجب شد رأی دهندگان به سوی«اوباما» که امید یک زندگی بهتر را در دل مردم ایجاد کرده بود، بروند.
به قول یکی از مفسرین سیاسی، «مک کین» متعلق به نسل های گذشته است و  مبارزات انتخاباتی وی نیز کهنه و قدیمی بود. در مقابل، «اوباما» نه تنها خودش چند نسلی جوان  تر است، بلکه مبارزات انتخاباتی خود را نیز به قرن بیست و یکم آورد.  «اوباما»در نهایت علیرغم همه چالش ها، خود را به آمریکا قبولاند.

سفر اوباما
سفر «براک اوباما» از یک سناتور گمنام شیکاگو به سکونت در مهمترین خانه دنیا، «کاخ سفید» نه تصادفی بوده است و نه سفری کوتاه.
«ورنان جردن»  نویسنده و مبارز سیاهپوست می نویسد: «بعنوان کسی که در 1935 در عمق جنوب آمریکا متولد شده، بچشم دیدم که پدرم و برادر بزرگم لباس سربازی پوشیده به اروپا و آسیا برای شرکت در جنگ دوم رفتند.  ولی زمانی که به خانه مان در «جورجیا» بازگشتند، قانوناً نمی توانستند در انتخابات رأی بدهند.  امروز در اینجا ایستاده ام و با شگفتی و ناباوری نگاه می کنم که آمریکا به این مرحله رسیده است.  واقعاً امروز در آمریکا بهار است.  ولی چگونه ما به این لحظه ی تاریخی رسیدیم، چه کسانی تخم های این میوه ی نوین دموکراسی را کاشتند.  اینها مردان و زنانی بودند که زخم های بی عدالتی را حس کرده و برای برقراری عدالت مبارزه کردند،  زنان و سیاهان که حق رأی در آمریکا نداشتند.  امسال یک زن و یک مرد سیاهپوست برای کاندیدایی حزب دموکرات مبارزه کردند و حالا یک آمریکایی سیاهپوست به کاخ سفید راه یافته است.  امروز در آمریکا بهار است.