قدرت، فساد می آورد ااز زمانی که «لرد اکتون »Lord Acton

تاریخ نگار معروف قرن نوزدهم انگلیس این جمله معروف را «قدرت فساد می آورد و قدرت مطلق، فساد مطلق می آورد» گفت، تا کنون صدها کتاب و هزاران مقاله درباره آن نوشته شده است.
تاریخ بشریت پر از حکمرانان فاسدی است که قدرت، چشم آنها را بر واقعیت ها کور کرده است.  «مارکس»، تاریخ جامعه های انسانی را وقایعی از مبارزات طبقاتی می دانست که در قرن نوزدهم به مبارزه طبقه کارگر علیه طبقه بورژوازی رسیده بود.  اما بسیاری از متفکران، تعریف دیگری از تاریخ دارند.  آنها با استناد به جمله معروف «لوئی» چهاردهم که گفته بود: «فرانسه یعنی من» استناد می کنند و تاریخ بشری را مبارزه برای قدرت و ثروت می دانند.  اگر قدرت، فساد می آورد، بیشتر کسانی هم که به دنبال قدرت شکم می درند و آتش می سوزانند، افرادی خودخواه و جاه طلب و فاسد هستند.
اگر قانون «کار» را در فیزیک بدانیم که «بدون نیرو (قدرت) نمی توان کاری انجام داد» و اگر بپذیریم که جامعه بشری بدون داشتن حکومت، امنیت و آسایش (تا این تاریخ لااقل) نمی تواند داشته باشد، به این مسئله چگونه می توانیم نگاه کنیم که هم حکومتی داشته باشیم که با قدرت، امنیت و وسایل و محیط کار جامعه را فراهم آورد، ولی فاسد نباشد و فاسد هم نگردد.
در حقیقت بایستی راهکاری پیدا کنیم که بتوانیم قدرت را کنترل کنیم و ساختار اداره امور اجتماعی را بر پایه ای بگذاریم که هر نهادی بدون نیاز به قدرت و شخصیت مدیر و رئیس مسئول آن دستگاه ،کار خود را برابر با قوانین و مقررات ویژه خود انجام دهد تا بد ی و خوبی و خودخواهی و قدرت طلبی فردی با قبضه کردن نیروهای لازم برای انجام وظایف ویژه همراه نگردد و کار آن دستگاه به فساد نکشد.  به سخن بهتر، به جای حکمرانی و فرمانروایی که ویژه قدرت طلبان سلطان منش و خود رأیان تاریخ است، شیوه مدیریت و مسئولیت و پاسخگو بودن را سامان دهیم.
آشکار است که چنین اندیشه ای برای مدیریت «امور جمعی» شیوه نوینی است و مانند هر شیوه نویی با مقاومت و مخالفت فرهنگ سنتی و ساختار و روال موجود و به ویژه دشمنی و جدال قدرتمندان و کسانی که مستقیم و غیر مستقیم به شکل سنتی از این مواهب بهره ورند، رو به رو می گردد.  چنین مبارزه ای دشوار و دراز مدت و نفس گیر است.
صاحبان قدرت در طی سال ها و قرن ها تئوری بافی و فرهنگ سازی کرده اند که قدرتشان نه از زمین و مردم آن سرزمین، بلکه خداوند، به شکل مرموزی در ژن و قبیله و طایفه شان قرار داده و لذا آنها به خدا پاسخگو هستند.  هنگامی که با این پرسش رو به رو می شوند که چرا از اول تاریخ فقط یک طایفه حکومت نکرده است و قدرت دیگری پیدا شده و قدرت پیشین را فرو کوفته است؟  می گویند به دلیل فاسد شدن، فره ایزدی از آنها واپس گرفته شده است.  یعنی اراده و رأی مردم و نیروی اکثریت جامعه نیست که بایستی یا می تواند حاکمی را بیاورد و یا ببرد.  هنگامی که نیروی مردم انکار شود و رأی و نظر مردم ملاک تهیه قانون و اداره جامعه نباشد، هر شکل دیگری از حکومت ، چه سلطنتی و ارثی، چه جمهوری فرمایشی، چه کمونیستی و سوسیالیستی و چه دینی و ایدئولوژیکی، همگی در طبقه بندی انواع حکومت های استبدادی قرار می گیرند.
در تاریخ، بسیاری از قدرتمندان بر سر کار آمده اند که واقعاً خیال می کردند خیر جامعه را می خواهند و با عشق خدمت به مردم، هیچ نظر مخالفی را نه تنها اجازه بیان نمی دادند، بلکه بنام امنیت و خیر و صلاح جمعی و دشمنی با پیشرفت و استقلال اجتماعی، محکوم می  کردند.  چه بسا که این شخصیت هابه عمران و آبادی هم دست زده باشند، اما چنین نظامی نیز استبدادی است و سرانجامش فساد و تباهی.   وجود چنین پدرخوانده های اجتماعی که بیشتر زیر نام «ظل الله» و «آیت الله» و «رهبر فرهمند» و «ایدئولوگ» یا «فیلسوف کبیر» آمده اند و با ستمگری، نظر خود را به جامعه تحمیل کرده اند، سبب شده است که در اصول اداره امور جمعی به این حقیقت برسیم که تکیه کردن بر «شخصیت»، برای اداره امور، بایستی به تکیه کردن بر ساختار و نهاد و تعیین