سرانجام روز جمعه ۲۷ ماه جون فرا رسید و به موجب قرارهای قبلی دو رقیب سرسخت از حزب دموکرات، یعنی «براک اوباما» و «هیلری کلینتون»، از مبارزه علیه یکدیگر در رقابت انتخاباتی برای
رئیس جمهوری آمریکا دست کشیدند و از ترس پیروزی «مک کین» از حزب جمهوریخواه با هم متحد شدند. بنا بر این کار «اوباما »و «هیلری کلینتون» از رقابت به رفاقت رسید. محلی را که برای این «وحدت» انتخاب کردند، شهرک«یونیتی» یا «وحدت» است که بیان سمبلیک کنار آمدن و مصالحه این دو رقیب است. این شهرک در ایالت «نیو همشایر» قرار دارد که دارای چند ویژگی برای این دو وحزب دموکرات است. در پایان انتخابات مقدماتی حزب دموکرات، در این ایالت «اوباما» و «هیلری« هر کدام یکصد و هفت «دلیگیت» داشتند و با هم مساوی بودند و ضمناً این ایالت در انتخابات دور اول ریاست جمهوری «دبلیو «بوش»» به نفغ سناتور «کری»، کاندیدای حزب دموکرات رأی داده بود در حالی که در انتخابات دور دوم «بوش»، به نفع جمهوریخواهان رأی داده بود. پس می توان گفت که ایالتی مردّد است و برگزاری مراسم «اتحاد» که خود نوعی تبلیغ انتخاباتی و اتحاد همه اعضاء حزب دموکرات بوده و ممکن است در گرداندن آراء این ایالت در هنگام انتخابات رئیس جمهوری به نفع دموکرات ها مؤثر باشد.
«هیلری» برای نشان دادن وفاداری خود به حزب دموکرات و علاقه به برنده شدن این حزب، چاره ای جز تأیید «اوباما» و اتحاد با او برای ایجاد وحدت در حزب نداشت و اگر چه قلباً با کسب بیش از هجده میلیون رأی در انتخابات مقدماتی و داشتن تجربه بسیار و حمایت پر شور اکثریت زنان امریکا، عاشقانه آرزو داشت که او به جای «اوباما» برنده «دلیگیت» لازم برای کاندیدا شدن حزب دموکرات باشد، ولی واقعیت به دلخواه او نشد و قانون دموکراسی و واقع نگری منطقی او را وادار به احترام گذاشتن به رأی اکثریت کرد و وی با شجاعت قابل تحسین به این واقعیت تن داد. بدیهی است که حزب دموکرات شدیداً علاقه مند است ۲۳ در صد از طرفداران «هیلری» که طبق آمار برداری ها با «اوباما» موافق نبودند و ممکن است به «مک کین» رأی بدهند در چهار ماه فعالیت های تبلیغاتی تا هنگام انتخابات در نوامبر، به صداقت اتحاد «هیلری» با «اوباما »پی ببرند و به نفع «اوباما »در انتخابات شرکت کنند و رأی بدهند.
گردانندگان کمپین «اوباما» اگر چه با اتحاد «هیلری» موافق هستند، ولی با انتخاب او برای معاونت رئیس جمهوری و دادن پست های کلیدی به مسئولان کمپین «هیلری»، موافق نیستند. باوجود این «اوباما» هم به حمایت «هیلری» و هم حمایت و مشاوره پرزیدنت «بیل کلینتون» نیاز مبرم دارد و قانون جلب همکاری، او را ناگزیر به دادن امتیاز خواهد کرد.
اگر فعلاً از شایعات انتخاب معاون و اعضاء کلیدی صرف نظر کنیم و آن را به عهده آینده و زمان تشکیل کنگره حزب (برای هر دو حزب) بگذاریم آمار برداری ها نشان می دهد که «اوباما »از «مک کین» حدود ۱۲ تا ۱۵ درصد جلوتر است. اما تا روز انتخابات تقریباً چهار ماه دیگر باقی است. درست است مردم از «بوش» ناراضی هستند و محبوبیت «بوش» کمتر از ۲۵ درصد می باشد و بهر صورت «مک کین» هر قدر بخواهد خود را از «بوش» متفاوت معرفی کند، ولی بهر صورت جمهوریخواه است و سیاست «بوش» را کم و بیش بایستی دنبال کند و از همه آشکارتر این است که جناح بسیار محافظه کار هم از او راضی نیست و مجبور است شعارهای محافظه کارانه بیشتری را دنبال کند. علاوه بر اینها، «مک کین» سخنران خوبی هم نیست و کمپین او از هیجان و برانگیختن مردم بی نصیب است. اما امتیاز قوی «مک کین» این است که «اوباما» در سیاست خارجی و به ویژه امنیت ملی ضعیف است، نام وسط او «حسین» است و «حسین» به یاد آورنده اسلام و مسلمان است و این نام ها به دلایلی که خارج از بحث ما است در ذهن بسیاری از امریکائیان یاد آورنده القاعده، طالبان و تروریسم می باشد. کافی است که «مک کین» مدام از یازده سپتامبر و از تروریسم و لزوم امنیت مردم صحبت کند و گاه گاه نام دو کشیش تند و تیز کلیساهای امریکایی که موافق «اوباما» هستند را تکرار کند.
«اوباما» بر عکس، سخنران زبر دست و جوان و فعال است و با زیرکی تمام ضمن تعریف از قهرمانی های «مک کین» در هنگام اسارت در «ویتنام» به دنباله روی او از «بوش» در ادامه جنگ پر هزینه عراق اشاره می کند. او می گوید هفته ای ۱۲ بیلیون دلار هزینه جنگی است که با دادن خبر دروغ به ملت امریکا مبنی بر وجود سلاح های کشتار جمعی در عراق آغاز گردیده است و «مک کین» می
خواهد برای پیروزی در چنین جنگ بدون برنده ای ،حتی اگر صد سال دیگر هم طول بکشد جنگ را ادامه دهد. جنگی که چند هزار امریکایی و چندین صد هزار عراقی را به کشتن داده و تروریسم و «بن لادن» را هم تقویت کرده است. «بوش» با سیاست جنگی و تخفیف مالیات ثروتمندان بیش از ۵/۳ ترلیون دلار قرضه ملی را در این هفت سال افزون کرده است.
به نظر می رسد که مردم امریکا به دموکرات ها این بار بیشتر علاقمند هستند، اما آیا به راستی حاضرند یک سیاه پوست به ریاست جمهوری این کشور دست یابد؟ از نظر تاریخی موفقیت یک زن مانند «هیلری کلینتون» و یک سیاه پوست تا همین لحظه بسیار چشمگیر و سنت شکنی فوق تصور است و اگر «براک اوباما» به ریاست جمهوری برسد نوعی تحول صورت گرفته است که مستلزم گفتگو ها و تجربه های بی سابقه ی تاریخی خواهد بود
