پروژه های امپراتورمآبانه سناتورجان مک کین

با پیروزی سناتور جان مک کین در روز ١٢ فوریه در شهر واشنگتن و نیز در ایالات ویرجینیا و مری لاند می توان تقریبا مطمئن شد که در انتخابات آینده ریاست جمهوری آمریکا در چهارم نوامبر، او کاندیدای حزب جمهوری خواه خواهد بود. هنوز تعداد زیادی از محافظه کاران با او مخالفند. لیکن به نظر می رسد که این مخالفت ها خطر چندانی برای او نداشته باشد. و نیز نمی توان گفت که به خاطر این مخالفت ها، این سناتور ایالت آریزونا یک آدم مترقی و یا حتی میانه رو محسوب می شود...

مک کین قسمت مهمی از پیروزی خود را مدیون حمایت رای دهندگان مستقل و یا جمهوری خواه میانه رو می باشد (١). در واقع، سناتور آریزونا، در مقابل آیین و رسوم حزبش در بسیاری از مسائل موضع سنت شکنانه ای اتخاذ نمود، مانند مسئله امور مالی احزاب (او که در سالهای ١٩٨٠، از رشوه خواری حساب های پس انداز بهره برده بود، اکنون نظرش را تغییر داده است)، برقراری روابط عادی با ویتنام، افشای شکنجه و یا امتناع از پایین آوردن مالیات که توسط رئیس جمهور بوش بدون متعادل کردن مخارج دولت پیشنهاد شده بود. او به خصوص، مخالفت خود را با تندروهای حزبش در مورد مسئله مهاجرین و مسئله مالیات بندی تمام آمریکایی ها بر مبنای «ارزش های سنتی » راست مذهبی آشکارا اعلام کرده است.

با همه اینها، در مورد سیاست خارجی، آقای مک کین دست کمی ازخشن ترین « شاهین ها » ندارد. در واقع باید خاطر نشان ساخت که آقایان رودلف جیولیانی، میت رامنی، و نیز بسیاری از روشنفکران محافظه کار نوین، با انگشت گذاشتن بر روی مواضع سناتور آمریکا در امور سیاست خارجی است که پشتیبانی خود را از او توجیه می کنند. او خود را مدافع یک « ملت یهودی- مسیحی» در مقابل تعرض « اسلامی – فاشیستی » قلمداد می کند، ادعا دارد که « جبهه مرکزی علیه تروریسم » را در عراق به « پیروزی » خواهد رساند، که هر وقت لازم شد برای این امر تمام امکانات را به کار خواهد برد. به خاطر تمام این هاست که آقای مک کین درمقایسه با خانم هیلاری کلینتن و آقای برک اوباما به نظر بسیار قابل قبول تر می آید.

کاندیدای احتمالی جمهوری خواهان در انتخابات ریاست جمهوری آینده، برنامه سیاسی خود را در شماره ماه نوامبر مجله « سیاست خارجی» مشروحا به چاپ رسانده است. در این برنامه که برپایه یک سیستم تجاری لیبرالی بنا شده است موارد زیر را می خوانیم : ادامه جنگ و تقویت نیروهای نظامی آمریکا در عراق، افزایش بودجه نظامی، سخت گیری بیشتر در روابط با روسیه (که از هم اکنون دیگر از نشست سران کشورهای هشت کنار گذاشته شده است)، تشکیل یک « اتحادیه دموکراسی های جهان » که جای سازمان ملل را خواهد گرفت، برای اینکه آمریکا و متحدینش بتوانند بدون محدودیت رعایت منشور سازمان ملل، هر وقت و به هر جا که دلشان خواست حمله کنند. و سرانجام، اتخاذ موضعی مبارزه جویانه تر در برابر چین و کشورهای سرکش آمریکای لاتین به خصوص ونزوئلا.

اگر آقای مک کین انتخاب شود، و اگر اراده اش را به سایر کشورهای دنیا تحمیل کند، امپراطوری آمریکا روزهای درخشانی درپیش خواهد داشت. اگرچه توانایی نظامی آمریکا در حال حاظر بسیار خارق العاده می باشد لیکن با برنامه آقای مک کین، بازهم افزایش یافته و اگردولت های خارج از ائتلاف از افزایش نیروی نظامی خود سرباز زنند، آمریکا با افزایش بیش از بیش نیروی نظامی اش، آنها را خفه خواهد کرد. آمریکایی ها از مبادله تجاری به عنوان یک سلاح دیپلماتیک استفاده خواهند کرد و اجازه چنین استفاده ای را به دیگران نخواهند داد... درنتیجه هیچ جای تعجب نیست وقتی که کاندیدای جمهوری خواه از پیش خاطر نشان می سازد که : «با توجه به خطرات کنونی، کشور ما نمی تواند به خود اجازه دهد که تجربه جنگ ویتنام تکرار شود. اکنون دیگر جایی برای احساسات رقیق، عملکردهای انحرافی و یا بزدلی وجود ندارد. رئیس جمهور آینده آمریکا باید برای هدایت آمریکا و جهان به سوی پیروزی، آماده باشد. » (٢)

اگر سناتور آریزونا در روز ٢٠ ژانویه ٢٠٠٩ به ریاست جمهوری برسد، چه خواهد کرد؟
بازسازی نظامی : «نیروهای نظامی ما بسیار پراکنده و ناکافی می باشند. من تعداد سربازان نیروی زمینی و دریایی را از ٧٥٠ هزار نفر به ٩٠٠ هزار نفر افزایش خواهم داد. [...] ما می توانیم و باید برای امنیت خود بیشتر خرج کنیم : اکنون چیزی کمتر از ٤ درصد تولید خالص ملی ما برای امنیت مان خرج می شود، یعنی بسیار کمتر از آن چیزی که در زمان جنگ سرد خرج می کردیم.» (٣)

عراق : «شکست سالهای اخیر در عراق ثابت کرد که آمریکا باید فقط در صورت داشتن نفرات کافی و یک برنامه جنگی پیرزومندانه وارد جنگ شود. امری که در مورد عراق رعایت نشد. کشور ما و مردم عراق بهای این اشتباه را پرداختند. تنها پس از گذشت ٤ سال، می توان گفت که امروز به خاطرسربازان جدید، ایالات متحده قادر است یک استراتژی ضدشورش درعراق پیاده کند که موفقیت را برای ما امکان پذیر می سازد. ما باید موفق شویم. شکست، نتایج فجیعی به بار خواهد آورد : یک شکست تاریخی باعث می شود که تندروهای اسلام گرا، فکر کنند که پس از شکست دادن شوروی در افغانستان و آمریکا در عراق، دنیا از آن آنهاست و به خود اجازه هرکاری را خواهند داد. شاهد ایجاد دولتی به عنوان پناهگاه تروریست ها در قلب خاورمیانه خواهیم بود، یک جنگ داخلی می تواند به یک جنگ منطقه ای و حتی به یک نسل کشی تبدیل شود، ایران خیال تسلط بر عراق و منطقه را در سر خواهد پروراند.»

ایران : «ایران، این پدرخوانده اصلی تروریسم، به تلاش خود برای دستیابی به سلاح های هسته ای و استفاده از آن ادامه خواهد داد. ایران که توسط یک زرادخانه هسته ای محافظت خواهد شد، بیش از پیش قادر خواهد بود که عملیات تروریستی علیه دشمنانش، از جمله علیه ایالات متحده و نیز فراهم ساختن سلاح های هسته ای برای شبکه تروریستی اش را سازماندهی و تشویق نماید. رئیس جمهور آتی ایالات متحده باید با این مسئله مستقیما برخورد کرده و تحریم های اقتصادی و سیاسی جدی تری را علیه ایران به اجرا درآورد. اگر سازمان ملل حاضر به چنین عملکردهایی نباشد، ایالات متحده و کشورهایی که با ما در این بیم و هراس شریکند، باید تحریم های تجاری را علیه ایران به اجرا درآوردند مثلا تحریم صادرات نفت پالایش شده [...] اگرچه مداخله نظامی جزو برنامه های ایده آل ما نیست لیکن نباید از این امکان صرف نظر نمود.»

« اتحادیه دموکراسی های جهان » : «ناتو در بین کشورهای آسیایی و غیره درجستجوی شرکای تازه برای متحدین می باشد. ما باید جستجوی خود را گسترش داده و کشورهای دموکراتیک را در یک تشکیلات واحد گردآوریم: اتحادیه دموکراسی های جهان. هرگاه که سازمان ملل قادر به موضع گیری نخواهد بود، این اتحادیه وارد عمل خواهد شد. مثلا در مورد کاهش دادن رنج انسانها در دارفور (٤)، جنگ علیه ایدز در جنوب صحرا، پیدا کردن استراتژی های بهتر برای مبارزه با بحران های محیط زیستی، تسهیلات بیشتر برای دستیابی به بازار برای کشورهایی که آزادی های اقتصادی و سیاسی را قبول دارند.»
در جایی دیگر، سناتور مک کین، مسئله دخالت اتحادیه دموکراسی های جهان را در زیمبابوه و برمه علیه رژیم های کنونی و یا در صربستان و اوکرائین، به عنوان حمایت از «دموکراسی های در بحران» مطرح کرده و قول می دهد که در اولین سال ریاست جمهوری اش اولین جلسه سران این اتحادیه را سازمان دهد.

روسیه : «پانزده سال پیش، مردم روسیه رژیم دیکتاتوری کمونیستی را سرنگون کرده و اراده خود را مبنی برتشکیل یک دموکراسی، یک بازار و پیوستن به غرب اعلام نمودند. اما امروز شاهد آنیم که که آزادی سیاسی به زیر سوال رفته است، که دولت روسیه توسط یک باند مامورین سابق امنیتی رهبری می شود، که اعمال فشار بر روی متحدین سابق، مانند گرجستان، افزایش می یابد، که از وابستگی اروپا به نفت و گاز سوء استفاده می شود. غرب باید در مقابل روسیه انتقام جو، سیاست واحدی اتخاذ کند. برای شروع، باید تصمیم بگیریم که گروه سران ٨ صنعتی ترین کشور دنیا دوباره به یک گروه دموکراسی های وابسته به بازار تبدیل شود. درنتیجه برزیل و هند وارد آن گشته و روسیه از آن برکنار خواهند شد.»

چین : این یک تقدیر نیست که چین و ایالات متحده همیشه رقیب هم باشند. [...] لیکن وقتی که چین زیردریایی های جدید وهواپیماهای جنگی جدید می سازد، وقتی که تجهیزات بالیستیکی و آزمایشات سلاح های ضد ماهواره ای خود را مدرنیزه می کند، این حق ماست که در مورد ماهیت این عملیات تحریک آمیز از خود سوال کنیم.»

ونزوئلا : «ما باید علیه تبلیغات فریبکارانی که امنیت و شکوفایی آمریکایی ها را به خطر می اندازند دست به مقابله بزنیم. هوگو چاوز، با تضعیف پارلمان، دادگاه ها، وسایل ارتباط جمعی، سندیکاهای آزاد و شرکت های خصوصی، در حال نابودی دموکراسی است. رژیم او سلاح های پیشرفته در اختیار دارد. او قصد ساختن یک محور ضدآمریکایی دارد. دولت من از تمام امکانات برای مقابله با نفوذ مخرب او استفاده خواهد کرد.»
و این تازه آغاز کارزار است...
پاورقی ها
١) در ایالات متحده وقتی که کسی اسمش را به عنوان رای دهنده ثبت می کند، ارجحیت سیاسی اش را نیز درج می نماید (دموکرات، جمهوری خواه، مستقل، غیره). بدین ترتیب، در دوره انتخابات داخلی برای انتخاب کردن کاندیدای این یا آن حزب، در بسیاری از ایالات، دیگر نمی تواند در رای گیری داخلی حزب مخالف شرکت کند. البته هر ایالتی قوانین خاص خود را دارد اما معمولا اگر کسی به عنوان هوادار دموکرات ثبت نام کرده باشد نمی تواند در انتخابات درونی حزب جمهوری خواه شرکت کند. اما اغلب اوقات، یک رای دهنده « مستقل » (٤٠ میلیون نفر از رای دهندگان آمریکا به عنوان « مستقل » ثبت شده اند) می تواند هنگام انتخابات داخلی تصمیم بگیرد که در انتخابات داخلی کدام حزب، دموکرات یا جمهوری خواه، شرکت خواهد کرد (امری که در ایالت نیو جرسی رواج دارد. لیکن در نیویورک، انتخابات داخلی دموکرات ها فقط برای هواداران حزب دموکرات است). تا کنون اغلب رای دهندگان « مستقل » که در انتخابات داخلی دموکرات ها شرکت کرده اند به برک اوباما و اغلب رای دهندگان « مستقلی » که در انتخابات داخلی جمهوری خواهان شرکت کرده اند به طرز چشم گیری به مک کین رای داده اند.

٢) جان مک کین، « صلح پایدار بر پایه آزادی»، مجله « سیاست خارجی»، نوامبر- دسامبر ٢٠٠٧. نقل قول های این مقاله از این مجله انتخاب شده اند.

٣) آخرین بودجه پیشنهادی دولت بوش در سال ٢٠٠٨ یک افزایش نجومی در هزینه نظامی در نظر دارد که قرار است در سال ٢٠٠٨ (از اول اکتبر ٢٠٠٧ تا ٣٠ سپتامبر ٢٠٠٨) به ٥١٥ میلیارد دلار بالغ گردد که این رقم برای سال ٢٠٠٩، به ٥٨٥ میلیارد دلار خواهد رسید یعنی ٤.٥ درصد تولید ناخالص ملی کشور.

٤) در مورد دارفور، « نسل کشی، رهبری آمریکا را ایجاب می کند. دولت من درنظر دارد که تمام امکانات و قدرت آمریکا برای خاتمه دادن به عملیات غیرقابل قبولی که به منظور نابودی نوع بشر در آنجا توسعه یافته است را به کار گیرد.»