حزب دمکرات در دو راهی ایدیولوژیک

عدم موفقیت حزب دمکرات آمریکا در انتخابات ریاست جمهوری دو دوره ی قبل، خود مبین تضعیف تئوریک  آن است  و انعکاسی از تزلزل در موضع گیری قاطع سیاسی منطبق با روند ذهنی جامعه و اختیار نمودن فعالیت های حزبی موافق با ضوابط عینی می باشد
علیرغم عدم هماهنگی فکری دولت جرج بوش با گرایشات غالب جامعه و رکود اقتصادی عمدتاً ناشی از تمرکز  سرمایه در بخش تولید و فعالیت نظامی و نادیده گیری معیارهای دمکراتیک و آزادی های فردی، حزب جمهوریخواه قادر گردیده با توسل به عنصر سکتاریسم و دست آویزی به شیوه ی ایجاد هراس از وقوع فرضیات ، طیف سیاسی جامعه را مشخص نموده، حزب دمکرات را در موضعی دفاعی قرار دهد و با کنترل حوزه ی ماهیت مباحث سیاسی، انتخابات را به نفع خود تثبیت  کند.
واکنش  حزب دمکرات در شش سال گذشته نسبت به عملکرد دولت وقت، در واقع، نمایانگر چرخشی است «راستگرایانه» که از اوایل دهه ی 1990 آغاز گردید و در دوران ریاست جمهوری بیل کلینتون حدّت یافت. از جمله، تکیه محوری برنامه های اقتصادی بر سرمایه ی ویژه و نفوذ کارتلهای وابسته به سرمـــایه داری مالی در دولت   و   سعی در جذب جناح «دمکرات های محـــافظه کار (Southern Democrats) به درون حزب.  این امر باعث شد که چهارچوبه ی فکری حزب روزولت و کندی خصلتی محافظه کارانه یافته و ریشه تئوریک اولویت های آن شکل گیری نوینی یابد.
پشتیبانی نمایندگان دمکرات کنگره از لایحه جنگ عراق در سال 2003 و تصویب بودجه ی ادامه آن، تایید نامزدهای دست چین شده پرزیدنت بوش جهت اشغال کرسی های دیوان عالی کشور و وزارت عدلیه و مشارکت در تبلیغات دولت در حمایت از دول واپسگرای منطقه خاورمیانه و طفره رفتن از اختیار موضعی واضح و محکم در رابطه با قطع خوش خرامی های نظامی در عراق، حزب دمکرات را به عکس برگردان کمرنگی از حزب جمهوریخواه مبدل ساخته است.
در گذشته تاریخی، حزب دمکرات بر خلاف همپای جمهوریخواه خود، ساختاری مطابق با پراتیک اجتماعی، انسجامی پیشرفته و نفوذی مثبت در آموزش تفکر سیاسی داشته و رشد معنوی جامعه را رهبری کرده است.  وجه مشخصه ی آن، قدرت درک شرایط عینی و پشتیبانی از منافع اقتصادی و اجتماعی قشر میانه و اصول اخلاقی دمکراسی بوده است.
در دوران رکود اقتصــــادی دهه ی 1930 (Great Depression) فرانکلین روزولت، ریاست جمهوری وقت، با تکیه بر سازماندهی صحیح اقتصادی و اجرای برنامه های قاطع دولتی قادر گردید روابط تولیدی و سیاسی نوینی را مستقر ساخته (New Dealism)، بحران مقطعی را مهار کرده و جامعه را بسوی بهبودی اقتصادی و ثبات سیاسی در سطح ملی و جهانی هدایت کند.  در دهه ی 1960 دولت جان کندی با تصویب و اجرای لوایح مثبت و پیشرفته ی اجتماعی و استدلالات منطقی سیاسی موفق به آغاز ترمیم جدایی های صنفی و نژادی گردید و با استناد به شیوه ی اتحاد حزبی بر پایه ی ماهیت انسانی،  هژمونی حزب دمکرات را به عنوان حرکتی پیشرو، به پهنه ی سیاست آمریکا تثبیت نماید.

بنابراین امر، روشن آن است که با در نظرگیری تمایلات حزبی نوین و اتخاذ سیاست های محافظه کارانه و رقابت با حزب جمهوریخواه در دریافت کمک های ملی عظیم انتخاباتی از جانب کارتل های وابسته به بازار بورس که طبیعتاً با انتظار بازپرداخت سیاسی همراه است، حزب دمکرات راهی دشوار در ارايه ی  خود به عنوان پشتیبان راستین خواست های اجتماعی و اقتصادی اکثریت جامعه خواهد داشت. 
صرف بدعت تئوریک در  ارائه  عمده بودن حزب کافی نیست.  آنچه که  توازن  حزبی را به نفع این جناح یا آن جناح تعیین می نماید مجموعه ای از روابط  دیالکتیک ایدئولوژیک، سیاسی و ذهنی  است.
تحلیل نظریات کاندیداهای دمکرات ریاست جمهوری نشان دهنده ی آن است که این حزب از لحاظ شیوه ی تفکر مقطعی با طبقات میانی و اکثریت جامعه خط فاصل قابل ملاحظه ای دارد.
آنچه که در دستور عملی حزب دمکرات می بایست قرار گیرد، نه صرف تمایل به انتخاب تحت هر شرایطی و بر مبنای هر گونه بندبازی تئوریک و پلمیک سیاسی، بلکه اتخاذموضعی روشن و قاطع در زمینه ی مسئله مهاجرین، سیاست خارجی به دور از تحمیل و تعرضات نظامی، توازن مبادلات اقتصادی، پشتیبانی از منافع قشر تولید کننده، توجه به محیط زیست، احیای ضوابط قانونی، ترمیم تضادهای اقتصادی، دسترسی بخش کثیر جامعه به دارو و درمان و حمایت دولتی از آن، و دیگر برنامه هایی است  که در سنوات اخیر از جانب دولت جرج بوش و حزب جمهوریخواه نادیده گرفته شده است.
صرفاً بر پایه چنین عملکردی است که حزب دمکرات مجدداً قادر به کسب اعتماد جامعه گردیده و موفق خواهد شد نتایج مثبت انتخاباتی در این دوره و دیگر دوران را به خود اختصاص دهد.